Voskanapat.info

Ս. Օհանյանի ելույթը ՀՀ ԶՈՒ կազմավորման 19-րդ տարեդարձին նվիրված հանդիսավոր միջոցառման ժամանակ

Voskanapat — Fri, 28 Jan 2011 21:36:47 GMT

Մեծարգո պարոն Նախագահ,

Վեհափառ Տեր,

պարոնայք գեներալներ և սպաներ, հարգելի հյուրեր

2011 թվականը հոբելյանական տարի է հայ ժողովրդի համար. հանդիսավորությամբ նշելու ենք մեր նորագույն պատմության կարևորագույն իրադարձությանª հայոց նոր պետականության` Հայաստանի Երրորդ Հանրապետության հռչակման 20-ամյակը: Անչափ խորհրդանշական է, որ այս տարվա առաջին համապետական միջոցառումը տեղի է ունենում այսօր` Հայոց ազգային բանակի կազմավորման 19-րդ տարեդարձի օրը:

Պատմական հայտնի ճշմարտություն է` ժողովուրդներին անկախությունը ոչ թե տրվում է, այլ այն նվաճում են համաժողովրդական պայքարի, նվիրյալ հերոսների արյան գնով: Հայաստանի երրորդ հանրապետությունը ծնվեց պատմաքաղաքական բարդ իրավիճակում հարևան հանրապետության կողմից սանձազերծված բացահայտ պատերազմի պայմաններում: Այդ հիրավի համաժողովրդական պայքարի առաջապահն ինքնաբուխ կազմավորված ինքնապաշտպանական կամավորական ջոկատներն էին` հայրենանվեր ու անձնազոհ ազատամարտիկներով, որոնցից շատերն իրենց կյանքը նվիրաբերեցին մեր նոր պետականության վերածննդի զոհասեղանին: Հայոց բանակը համազգային սիրո, նվիրումի և զոհողությունների արգասիքն է: Եվ ի պատասխան այդ սիրո`քաջ գիտակցելով իր դերը` հայ զինվորականությունը պատվով կատարել և շարունակում է իր առաքելությունը` հուսալիորեն պաշտպանելով հայոց սահմանների անվտանգությունը և ժողովրդի խաղաղությունը:

Բանակաշինության նախորդ տարիներն անցան տարածաշրջանում պահպանվող ռազմաքաղաքական լարվածության, հարևան պետության կողմից սպառազինման, ուժի սպառնալիքի կիրառման քաղաքականության և ցանկացած պահի պատերազմի սանձազերծման մշտական հնարավորության պայմաններում:

Այո, մենք ունենք բազմաթիվ արտաքին մարտահրավերներ, բայց դրանք միշտ էլ եղել են ու կլինեն, և դրանց դիմագրավելու համար անհրաժեշտ է զգոն ու պատրաստ լինել, անընդհատ կատարելագործել և հզորացնել զինված ուժերը: Այս գիտակցությամբ և կարգախոսով պիտի սկսվի յուրաքանչյուր բանակային օր:

Հոգսերով, ծանրաբեռնվածությամբ ու վերելքներով էր հագեցած նաև 2010 թվականի բանակային առօրյան: Նպատակային աշխատանքներ են կատարվել մարտական ու զորահավաքային պատրաստականության ուղղությամբ, կատարելագործվել է զորակոչի ու զորահավաքի, զորամասերի, զինկոմիսարիատների և տեղական ինքնակառավարման մարմինների փոխգործակցության գործընթացը: 2010թ. աշնանային զորակոչով զինված ուժերին միացան Անկախ Հայաստանում ծնված առաջին զորակոչիկները` մեր բանակի համար բացելով զարգացման որակական մի նոր էջ, երբ Հայրենիքի պաշտպանության գործը ստանձնում են անկախության միջավայրում մեծացած երիտասարդները:

Այսօր արդեն կարելի է վստահորեն ասել, որ անհրաժեշտության դեպքում ՙՀամազգային բանակի՚ ստեղծումը սոսկ գաղափար չէ, այլ հստակ մշակված և միանգամայն իրագործելի ծրագիր: Եվ հենվելով զինված ուժերում կատարված աշխատանքների, բանակ-ժողովուրդ ամուր կապի ու փոխադարձ վստահության վրա` մենք պատրաստ ենք կատարելու Պաշտպանության բանակում անցկացված հակահարձակողական զորավարժությունից հետո իր ելույթում հանրապետության Նախագահի տված պատվիրանը. «Եթե պահը գա, եթե մեզ պարտադրեն, ապա այս անգամ մեր հարվածը պետք է լինի կործանարար ու վերջինը»:

Ծավալով աննախադեպ էին տարվա ընթացքում կատարված ինժեներական աշխատանքները, որոնց արդյունքում պետական սահմանները դարձել են էլ ավելի անառիկ, իսկ առաջնային գծում պաշտպանությունը և մարտական հերթապահության կրումը` ավելի արդյունավետ և անվտանգ: Կարևոր է նշել նաև, որ այս աշխատանքները սահմանամերձ բնակավայրերում նպաստեցին բնակչության անվտանգության ապահովմանն ու նրանց վստահության ձևավորմանը:

Պետական հոգածության շնորհիվ էական տեղաշարժեր են արձանագրվել զորքերը զինամթերքով, հրթիռահրետանային, ՀՕՊ և այլ նորագույն սպառազինությամբ համալրելու, հայրենական արտադրության միջոցներով արդիականացնելու գործընթացում, ինչի արդյունքում բարձրացել է բանակի մարտունակության աստիճանը, մեծացել են կրակային խոցման հնարավորությունները:

Զինծառայողների բնակկենցաղային պայմանների բարելավման և բնակարանային ապահովման արդյունքում էլ ավելի բարենպաստ պայմաններ ստեղծվեցին անձնակազմի բուժսպասարկումը, սնունդը, հանգիստն ու ազատ ժամանցը կազմակերպելու համար:

Շարունակվեցին համակողմանի ռազմաքաղաքական հարաբերություններն ինչպես ՀԱՊԿ-ի, այնպես էլ ՆԱՏՕ-ի անդամ երկրների հետ: Ռազմական համագործակցության տարբեր ծրագրերը ոչ միայն նպաստում են միջազգային ասպարեզում մեր զինված ուժերի հեղինակության բարձրացմանը, մեզ համար անվտանգության երաշխիքներ ապահովում, այլև ամբողջանում են մեկ միասնական նպատակի շուրջ, այն է` ՀՀ զինված ուժերի կայուն զարգացում և միջազգային ինտեգրում:

Հիշատակելի է, որ ՀԱՊԿ շրջանակներում Օպերատիվ արձագանքման հավաքական ուժերի «Փոխգործակցություն – 2010» օպերատիվ-մարտավարական զորավարժության ժամանակ մեր մոտոհրաձգային վաշտն արժանացավ զորավարժության ղեկավարության գավաթին, և այս տարի նմանատիպ զորավարժություն կանցկացվի արդեն Հայաստանում:

2010 թվականը բանակում հայտարարված էր «Գիտելիքի տարի», ինչը վկայում է, թե հրամանատարությունը որքան է կարևորում անձնակազմի մարտական պատրաստությունը, բոլոր օղակների հրամանատարների կողմից մասնագիտական, իրավական, մեթոդական, մանկավարժական գիտելիքների յուրացման, անձնակազմի շրջանում պետական մտածողության, ազգային, մշակութային և հոգևոր արժեքների հանդեպ սիրո ու հավատարմության զգացումների ձևավորման խնդիրները:

Հայ զինվորը ոգով ամուր է, քաջարի, վտանգի պահին առնական: Հանդիսավոր այս օրը ինչպե±ս չհիշենք 2010 թվականին հակառակորդի դիվերսիոն-հետախուզական խմբերի ոչնչացմանը մասնակցած կամ մարտական բարդ առաջադրանքներ կատարած, սեփական անձը վտանգելով մարտական ընկերոջ կյանքը փրկած զինվորների սխրանքները, ովքեր արժանիորեն պարգևատրվեցին պետական ու գերատեսչական մեդալներով: Ինչպե՞ս չփառավորվենք` հիշելով ժամկետային զինծառայողներ Արման Մանուկյանին, Խաչատուր Բաղդասարյանին, ովքեր ձեռնամարտում հաղթել էին հակառակորդի հատուկ ստորաբաժանման դիվերսանտին: Մեր բանակում շատ են նման զինվորներն ու սպաները, նման զինծառայողներով են ամուր զինված ուժերի շարքերը ու հայրենիքի սահմանները:

Թեև օրը տոնական է, սակայն ցանկանում եմ նաև նշել, որ մեր հաջողությունների և կատարված մեծածավալ աշխատանքների վրա ստվեր գցեցին տեղի ունեցած ցավալի դեպքերը` անփարատելի վիշտ պատճառելով ոչ միայն զոհվածների ծնողներին և հարազատներին, այլ նաև մեզ բոլորիս: Ես` որպես պաշտպանության նախարար ու նաև որպես հայ մարդ ու քաղաքացի, միանգամայն բնական եմ համարում զինված ուժերի նկատմամբ հասարակության ուշադրությունը, իսկ տարբեր խախտումների ժամանակ համապատասխան քննադատությունը, որը, բացի այն դեպքերից, երբ պարզապես չարախոսություն և նույնիսկ չարախնդություն ես տեսնում, օգնում է մեզ հետագա աշխատանքներում ու նաև ապացուցում, որ բանակը շարունակում է մնալ հանրության հոգածության ներքո, և որ տարեցտարի զինված ուժերը ավելի թափանցիկ ու վերահսկելի է դառնում մեր հասարակության համար:

Գաղտնիք չէ, որ բանակը հանրապետության երիտասարդական ամենամեծ կառույցն է, որտեղ շատ հաճախ անխուսափելիորեն ներթափանցում են արատավոր երևույթներ: Մենք անխոնջ պայքար ենք մղելու դրանց դեմ, որպեսզի բանակն իր կազմավորման երրորդ տասնամյակ ոտք դնի էլ ավելի մարտունակ ու կարգապահ` պահպանելով ժամանակակից ռազմական արվեստին և չափանիշներին համապատասխանելու իր միջազգային վարկանիշը:

Հայոց ազգային բանակը ստեղծվել և այսօր էլ հզորանում է մեր ժողովրդի շնորհիվ: Շարունակենք ծնողի խստապահանջ հոգատարությամբ և մշտական ուշադրությամբ շրջապատել բանակը, և միայն այդ կերպ հնարավոր կլինի նրա շարքերը դարձնել կուռ ու անսասան: Այսօրվա զինվորը երեկվա դպրոցականն ու ուսանողն է, և ընտանիքում, դպրոցում, ուսանողական լսարանում չհոգալ հայրենիքի ապագա զինվորների ռազմահայրենասիրական դաստիարակության մասին նշանակում է վտանգել պետության երթը դարերի միջով:

2010 թվականին հանդիսավորությամբ նշվեց Հայրենական մեծ պատերազմում տարած հաղթանակի 65-րդ տարեդարձը: Տոնական հանդիսությունները վերածվեցին հաղթանակած երեք սերունդների` Մեծ հայրենականի և Արցախյան ազատամարտի վետերանների, հայրենիքի այսօրվա պաշտպանների մեծարման միջոցառումների: Մենք պարտավոր ենք ակնածանքով վերաբերվել բոլոր վետերանների անցած ուղուն, եկող սերունդներին փոխանցել հայոց զինական ուժը տարբեր ժամանակներում փառքով պսակած հերոսների ուսանելի օրինակը: Շարունակելու ենք ամենօրյա հոգածությամբ շրջապատել վետերաններին` նրանց կյանքի և գործի խորհուրդը, մարտական փառքի ավանդույթները փոխանցելով զինվորականների ներկա սերնդին:

Հանդիսավոր այս պահին զեկուցում եմ, որ Հայաստանի զինված ուժերը, առաջնորդվելով «ՀՀ զինված ուժերի պատրաստությանը և պաշտպանական բարեփոխումներին որակական առաջընթաց» կարգախոսով, պատվով շարունակելու է կատարել իր առաքելությունը, հուսալիորեն պաշտպանելու է հայրենիքի սահմանների անդորրը և հայ ժողովրդի խաղաղությունը բոլոր ոտնձգություններից:

Հարգելի հայրենակիցներ

Սեպտեմբերի 21-ին, ի նշանավորումն Հայաստանի Հանրապետության 20-րդ տարեդարձի, մայրաքաղաք Երևանում կայանալու է ՀՀ զինված ուժերի զորահանդես:

Պատմությունը նման զորահանդեսներ անցկացնելու իրավունք արտոնում է միայն հաղթանակած, իր կենսական և հոգևոր ուժերին վստահ ժողովուրդներին: Հայ ժողովուրդը իրավամբ վաստակել է այդ իրավունքը: Այդ օրը, ի տես աշխարհի, Հանրապետության հրապարակով անցնելու են հաղթանակած հայ զինվորների խրոխտ շարասյուները, և կասկածից վեր է, որ Զորահանդեսը վերածվելու է ապրելու, հաղթելու և հարատևելու անընկճելի ոգով ու բացառիկ տաղանդով օժտված հայ ժողովրդի Հաղթահանդեսի: Խորհրդանշական այս տարում, երբ լրանում է անկախ պետականության 20-ամյակը, երբ մենք գնում ենք զինված ուժերի 20-րդ տարեդարձին ընդառաջ, եկե°ք հիշենք նաև, որ 2011 թվականին նշվում է անկախ ու հզոր Հայաստանի մասին բոլոր ժամանակների ամենամեծ երազողներից մեկի` Գարեգին Նժդեհի ծննդյան 125-ամյակը: Հիշենք ու այս տարի առաջնորդվենք նժդեհյան գաղափարներով, նժդեհյան ոգով, սեփական կոչմանն ու հայրենիքին նվիրվածության նժդեհյան օրինակով:

Շնորհավորելով բոլորիս` ողջ հայ ժողովրդին, Հայոց ազգային բանակի կազմավորման 19-րդ տարեդարձի առթիվ` ցանկանում եմ մաղթել տոկունություն, դեպի նոր հաղթանակներ գնալու կամք, միասնականություն և ուժ` ազգային ամենանվիրական երազանքներն իրականացնելու համար:

Փառք Հայաստանի Հանրապետությունը շենացնող և հզորացնող հայ ժողովրդին:

Հավերժ փառք Հայրենիքի համար ընկած նվիրյալներին:

Իր առաքելության ճանապարհին ոգու կորով, հաստատակամություն և աննահանջ հավատ «Հայրենյաց պաշտպանի» վեհ կոչումը կրող հայ զինվորականությանը:

Փառք ու պատիվ այսօրվա հոբելյարին` բոլորիս հպարտության առարկա Հայոց բանակին:

ՆեոֆԱԶշիզմ

Voskanapat — Mon, 25 Oct 2010 16:23:18 GMT

Ադրբեջանի Հանրապետության նախագահ Իլհամ Ալիևը, 2003թ. աշնանը, իշխանությունը բռնազավթելուց և ուժային մեթոդներով պետության կառավարման օղակները զտելուց անմիջապես հետո, ձեռնամուխ եղավ հոր` Հեյդար Ալիևի քաղաքական կտակի իրագործմանը: Ադրբեջանի պետական, գիտական, մշակութային, հասարակական ամբողջ ներուժը ներքաշվեց հակահայկական քարոզչության ոլորտ: Հանրային տարբեր շերտերի առջև ունեցած ելույթներում Իլհամ Ալիևը ոչ միայն կոնկրետ առաջադրանքներ տվեց, այլև հանգամանորեն ներկայացրեց այն ուղղությունները, ձևերն ու մեթոդները, որոնք պետք է իրագործվեին: Ծնունդ առավ պնակալեզների մի ամբողջ բանակ, որի ներկայացուցիչները, մեկը մյուսից առաջ ընկնելով, լծվեցին «համազգային առջնորդի հանճարեղ որդու» նորահայտ մտքերի մարմնավորման սուրբ գործին:

Նախագահ Իլհամ Ալիևի մտավարժանքներում, սակայն, ոչ մի երևելի նորամուծություն չկար: Նրա կողմից արված հայտարարություններն ու կոչերը մենք արդեն մի անգամ լսել էինք և ոչ այնքան վաղ անցյալում: Այսպես`«Վերադառնալով, սակայն, այդ մտքին, ցանականում եմ ասել, որ աշխարհում մեր դեմ պայքար է մղում կազմակերպված կառույց: Մենք, հավանաբար, նախկին խորհրդային երկրներից միակն ենք, ում դեմ բազմակողմանի, նպատակաուղղված պայքար է մղվում: Մեզ հայտնի է, որ հայկական լոբբին աշխարհում տիրապետում է շատ հզոր դիրքերի: Նրանք հիանալի ֆինանսական հնարավորություններ ունեն: Օգտագործելով հենց այդ ֆինանսական հնարավորությունները նրանք ուղղորդում են տարբեր քաղաքական գործիչների: Առանձին արտասահմանյան զանգվածային լրատվամիջոցներում Ադրբեջանի դեմ կազմակերպված կամպանիաներն իրականացվում և ուղղորդվում են հենց հայկական լոբբիի կողմից: Որպեսզի Ադրբեջանի վարկը գցեն աշխարհում, ներկայացնեն նրան բացասական լույսի ներքո: Այս բոլորը մեզ հայտնի է, և մենք դրա դեմ պայքար ենք մղում: Միևնույն ժամանակ, մենք պետք է իմանանք, որ այդ լոբբին, ինչպես տնտեսական, այնպես էլ քաղաքական տեսանկյունից, մեծ ազդեցություն ունի: Ես, նաև, չեմ կասկածում, որ, չնայած այդ ամենին, Ադրբեջանի արդար գործը, Ադերբեջանի քաղաքականությունը և կատարած ամբողջ աշխատանքը, ձեռնարկված քայլերը, մեր մոտեցումը այդ հարցին նպաստելու են հայ-ադրբեջանական, ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորմանը: Կարևոր նշանակություն է ստանում նաև այն աշխատանքը, որն իրականացնում և իրականացնելու են ազգային անվտանգության մարմինները: Ինչպես ձեզ հայտնի է, մեր ժողովրդի համազգային առաջնորդ Հեյդար Ալիևը ԱԱ նախարարության նկատմամբ առանձնակի վերաբերմունք էր ցուցաբերում: Նա հիանալի հասկանում էր այդ մարմնի նշանակությունը և լավ գիտեր նրա աշխատանքը» (Ի.Ալիև,16-ը մարտի 2005թ.):

Իսկ հիմա հիշենք անցյալը. «Բայց մենք, այնուամենայնիվ, կարողացանք նրանց կռահել, և ինչն ավելի կարևոր է, մենք աշխարհում միակ ժողովուրդն ենք, որը քաջություն ունի ամբողջ մարդկությանն ասելու այդ արյունալի հանցագործությունների մասին: Իրենց վերջին փորձերից մեկի ժամանակ նրանք ձգտում էին համաշխարհային ընկերակցության բոլոր ուժերը հանել մեր երկրի դեմ: Նրանք ցանկանում են իրենց իշխանությունն ուժեղացնեն սպառազինության տենդագին մրցավազքով: Ի դեմս մեզ նրանք տեսնում են իրենց գոյության մշտական սպառնալիքը: Մենք իրավունք ունենք իրերը կոչել իրենց անուններով և մեզ պարտավորված ենք համարում վարվել հենց այդպես: Քանզի անհրաժեշտ է բացել աշխարհի աչքերը: Բայց մենք համոզված ենք, որ ի վերջո մեզ կհաջողվի բացել համաշխարհային հանրության աչքերը, և նրանք կտեսնեն հրեաների ու բոլշևիկների անարգ դեմքը, ճիշտ այնպես, ինչպես մեզ հաջողվեց այդ ժողովրդի վտանգավոր, պորտաբույծ էությունը համոզել Գերմանիային: Այսպիսով, այդ վտանգի դեմ պայքարը, խոսքի բուն իմաստով, համաշխարհային պայքար է հանդիսանում: Այն սկսվել է Գերմանիայում և վարվել գերմանական հողում: Ադոլֆ Հիտլերն է այդ կամպանիայի պատմական առաջնորդը» (Պ.Գեբելս):

Ազգային անվտանգության նախարարությունում, Գիտությունների ազգային ակադեմիայում, դիվանագիտական կորպուսի և պետական այլ կառույցների աշխատողների առջև, ինչպես նաև բազմաբնույթ մանր-մունր հանդիպումների և «ժապավենների կտրման» արարողությունների ժամանակ Իլհամ Ալիևի կողմից արտասանված ելույթ-հրահանգները հասան իրենց նպատակին: Ժրաջանորեն գործի անցան պետական կառույցները, մտավորականությունը, գիտնականները, հասարակական կազմակերպությունները և զանգվածային լրատվամիջոցները: Հրապարակվեցին հարյուրավոր գիտական թեզեր, գեղարվեստական երկեր, կերպարվեստի և երաժշտական ստեղծագործություններ, հազարավոր գրքեր, ալբոմներ ու բուկլետներ, ինչպես նաև միլիոնավոր տարաբնույթ հոդվածներ: Արդյունքում, Ադրբեջանի Հանրապետության նախագահ Իլհամ Ալիևը, չխնայելով նավթադոլարները, ստեղծեց մի հուժկու համակարգ, որը կոչված էր հեղինակազրկելու Հայաստանն ու հայությանը, մեզ ներկայացնելու որպես մի ազգ, համատեղ գոյակցումը որի հետ սպառնում է Ադրբեջանի ազգային անվտանգությանը:

Չբավարարվելով արդյունքներով և իր կողմից ստեղծված դժոխային մեքենայի հնարավորություններն ընդլայնելու նպատակով, նա դիմեց նոր միջոցների. «Այսօր մենք արդեն ավելի արդյունավետ ենք կազմակերպում մեր քարոզչական աշխատանքը, քանի որ մեր քարոզչությունը հենվում է իրականության, փաստերի, այլ ոչ թե կեղծիքի վրա: Այսինքն այսօր Ադրբեջանը պարզապես հնարավոր չէ արատավորել: Դրա համար էլ հայերը դիմել են նոր մարտավարության, ինչը կայանում է նրանում, որ խեղաթյուրեն մոտ և հեռու պատմությունը, խեղաթյուրեն ղարբաղյան հակամարտության պատճառները, Ադրբեջանը որպես զավթիչ երկիր ներկայացնեն: Միևնույն ժամանակ խեղթյուրվում է մեր հեռու պատմությունը: Օրինակ, Ադրբեջանում ոչ մեկի համար գաղտնիք չէ, որ հայերը Լեռնային Ղարաբաղ` Ադրբեջանի անքակտելի մաս, եկել են որպես հյուր: Անցած դարի 70-ական թվականներին այնտեղ նրանց վերաբնակեցումը հաստատող հուշարձան է դրվել, նշվել է Ղարաբաղում հայերի վերաբնակեցման 150 տարին: Դա, բացի մեզանից, շատ քչերին է հայտնի: Տարբեր միջազգային կազմակերպություններում, պետությունների ղեկավարների հետ հանդիպումների ժամանակ, ինչպես անցյալում, այնպես էլ հիմա, ես բազմակի ընդգծել եմ այդ փաստը, քանի որ այն կրկին վկայում է, որ հայերը բացարձակապես իրավունք չունեն պնդելու, թե Լեռնային Ղարաբաղը նախկինում պատկանել է իրենց: Բայց ես տեսնում եմ, որ աշխարհում դա քչերին է հայտնի: Մենք գիտենք այդ, բայց դա բավարար չէ: Մեզ անհրաժեշտ է այս ճշմարտությունը հասցնել համաշխարհային հանրությանը: Մեզ անհրաժեշտ է գրված գրքերը թարգմանել տարբեր լեզուներով» (Ի.Ալիև,14-ը դեկտեմբերի 2005թ.):

ԼՂՀ Մարաղա գյուղի հիմնադրման 150-ամյակին նվիրված հուշարձանի առկայությունն Ալիևին ոգևորել է առասպել հորինել «բոլոր հայերի» եկվորության մասին: Մինչդեռ, Իրանից վերադարձածները Ղարաբաղի ընդմենը երեք բնակավայրերի նախնիներն են, ինչի մասին Ադրբեջանում հիանալի գիտեն:

Դարձյալ վերադառնանք անցյալին. «Այդ ակնհայտ վտանգի առումով, մեր ժամանակակցին վայել չէ ընդունել գիտական-անաչառ դիրք կամ քաղաքական գործընթացների նկատմամբ զգաստ հայացքի դիրք: Նա ինքն է հանդիսանում շուրջը կատարվող իրադարձությունների համատեղ արարիչը: Նա կարող է վստահաբար պատմական ճշմարտության փնտրտուքը թողնել ավելի ուշ ժամանակի համար: Նրա խնդիրը կայանում է նրանում, որպեսզի պատմական փաստերը շտկի այնպես, որ դրանք ծառայեն իր ժողովրդի և ազգի շահերին ու առավելությանը» (Պ.Գեբելս):

Այսպիսով, ՀՀ, ԼՂՀ և ընդհանրապես հայության դեմ կազմակերպված, պետականորեն կառավարվող տեղեկատվական համակարգը ստացավ իր թիրախները: Ադրբեջանցի պատմաբանների ու արվեստագետների ֆանտազիաների սպրինտերային մրցույթը բերեց մի այնպիսի իրավիճակի, երբ ադրբեջանական դեռևս չձևավորված քաղաքակրթությունը, տիեզերական սև խոռոչի պես, սկսեց կլանել ոչ միայն հայկական, այլև ամբողջ Մերձավոր Արևելքի` արաբական, կովկասյան, իրանական, թուրքական, միջինասիական պատմամշակութային ժառանգությունը: Այսօր «պարզվում է», որ Արևելքի բոլոր մեծ մտածողները, գրական, երաժշտական, ճարտարապետական ստեղծագործությունները հնադարյան ադրբեջանական ծագում ունեն: Իլհամ Ալիևի նախաձեռնությամբ սկիզբ առավ մի հանցավոր-արտառոց գործընթաց, որը չի կարելի այլ կերպ որակել, քան ՔԱՂԱՔԱԿՐԹՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹՅՈՒՆ:

Ադրբեջանի նախագահը ձգտում է, նաև, իր կողմից կյանքի կոչված դժոխայի համակարգի գործունեության ձևերի հարցում, հետ չմնալ իր նախորդից: Այսպես. «Այստեղ այսօր խոսվեց նոր հնարավորությունների առկայության մասին: Ներկայումս, տեղեկատվական-հաղորդակցական տեխնոլոգիաների օգնությամբ, մենք կարող ենք մեր մտքերը, մեր իրականությունը հասցնել ցանկացած լսարանի: Անհրաժեշտ է այդ աշխատանքը էլ ավելի ակտիվ ձևով կատարել ինտերնետում: Հետևաբար, այստեղ մեծ խնդիր է դրված ինչպես ակադեմիայի, այնպես էլ համապատասխան մարմինների առջև: Մեզ անհրաժեշտ է համատեղ իրականացնել այդ գործունեությունը: Չեմ ասում, թե մենք մեր հարևանների նման պետք է խեղաթյուրենք պատմությունը: Ոչ, մեզ միայն անհրաժեշտ է աշխարհին հասցնել ճշմարտությունը, հեռու և մոտ պատմության իրականությունը: Հուսով եմ, որ այս ոլորտում կկատարվի լուրջ աշխատանք, քանի որ, ինչպես ես արդեն նշեցի, չնայած նրան, որ կատարվել է որոշակի աշխատանք, դա, իհարկե, չի կարող մեզ գոհացնել: Դրա համար կստեղծվեն բոլոր անհրաժեշտ պայմանները, կհատկացվեն լրացուցիչ միջոցներ: Մեզ անհրաժեշտ է այս աշխատանքներն իրականացնել ծրագրավորված ձևով» (Ի.Ալիև,14-ը դեկտեմբերի 2005թ.):

Դարձյալ դիմենք ոչ վաղ անցյալին. «Այսպիսով, նացիոնալ-սոցիալիստական թերթը հանդիսանում է նացիոնալ-սոցիալիստական քրոզչության միայն մի մասը: Այն ունի բացարձակ քաղաքական նպատակ և չի կարող խառնվել քաղաքացիական տեղեկատվական տպագիր մարմնի հետ: Նացիոնալ-սոցիալիստական մամուլի ընթերցողը թերթը կարդալով պետք է ստանա ուսմունքի ճշմարտության հաստատումը: Լրագրային քրոզչությունը միանշանակ պետք է ընթանա նպատակասլաց և ոչ երկիմաստ: Ընթերցողի ամբողջ միտքն ու զգացմունքը պետք է դասավորվեն որոշակի ուղղությամբ: Ճիշտ այնպես, ինչպես հռետորն է խնդիր ունենում գրավել ունկնդիրին, նրան դարձի բերել նացիոնալ-սոցիալիստական հավատի, ճիշտ այդպես և լրագրողը պետք է ունենա միայն մեկ խնդիր` իր գրչով հասնել այդ նույն նպատակին» (Պ.Գեբելս):

Ադրբեջանում արագ կարգով բացվեցին համացանցային հարյուրավոր ինտերնետ-կայքեր, միևնույն ժամանակ, չբավարարվելով դրանով, օգտագործվեցին հղումների տեխնոլոգիական հնարավորությունները և ցանկացած հակահայկական օպուս սկսեց երկրաչափական պրոգրեսիայով բազմանալ վիրտուալ միջավայրում: Արդյունքներն իհարկե սպասեցնել չտվեցին: Օրինակ, 2009թ. մարտի 31-ին հեռավոր ԱՄՆ Նևադա նահանգում հայտարարվեց ադրբեջանցիների ցեղասպանության հիշատակի օր. Հարևան Վրաստանի պետական համալսարանում կազմակերպվեց սեմինար, այդ նույ թեմայով, որն ավարտվեց Այդին Բալաևի «1918 թվականի մարտյան իրադարձություններն Ադրբեջանում» գրքի շնորհանդեսով:

Մեթոդների հարցում նույնպես առանձնակի նորամուծություններ չեն արվել, ինչն ակնհայտ երևում է այսպես կոչված «Խոջալու ծրագրի» իրագործմանն ուղղված ջանքերից: Ամեն տարի ադրբեջանական բոլոր դեսպանատներում և հյուպատոսություններում նշվում է «Խոջալուի ցեղասպանության տարելիցը», տարբեր պետությունների մայրաքաղաքներում և խոշոր քաղաքներում, «Հեյդար Ալիևի հիմնադրամի» հովանավորությամբ, կազմակերպվում են այդ իրադարձությանը նվիրված միջոցառումներ, «Խոջալուն երեխաների աչքերով» ցուցահանդեսներ, ստեղծվում են ֆիլմեր և այլն և այլն: Միևնույն ժամանակ, բացարձակապաես լռության է մատնվում այն փաստը, Խոջալու ավանի բնակիչները սպանվել են այն ժամանակ դեռևս ադրբեջանաբնակ և զինուժի հսկայական կուտակում ունեցող Աղդամ քաղաքի արվարձաններում: Լռության է մատնվում նաև այն, որ սպանված խոջալինցիները հայտնաբերվել են մի տարածքում, որը գտնվում էր ադրբեջանական ռազմական ստորաբաժանումների վերահսկողության ներքո: Ադրբեջանական քարոզչությունը, սակայն, գործում է լիովին համահունչ Պաուլ Գեբելսի` «Որպեսզի կեղծիքին հավատան, այն պետք է լինի սահմռկեցուցիչ» կամ «Ինչքան լկտի է սուտը, այնքան արագ է տարածում գտնում»:

Հեյդար Ալիևի քաղաքական ժառանգությունը ձևակերպվել է Ադրբեջանի Հանրապետության նախագահի 1998թ, մարտի 26-ի «Ադրբեջանցիների ցեղասպանության մասին» հրամանագրում, որից որոշ հատվածներ, մեր մեկնաբանություններով, ներկայացնում ենք ընթերցողի ուշադրությանը:

«Ադրբեջանի Հանրապետության անկախության նվաճումը հնարավորություն տվեց վերականգնելու մեր ժողովրդի պատմական անցյալի անաչառ պատկերը»:

Այդ «անաչառության» արդյունքում Ադրբեջանում սկսեցին պնդել, թե թուրքերը, որոնց թուրանական ծագումն ընդունված է համաշխարհային պատմագիտության մեջ, Կովկասում բնիկներ են:

«Տևական ժամանակ քաղաքական և իրավական անհրաժեշտ գնահատականի չարժանացած, ադրբեջանական ժողովրդի նկատմամբ բազմիցս իրագործված ցեղասպանությունը մեր պատմության չբացված էջերից մեկն է»:

Եթե իրար գումարենք վերջերս հայտնաբերված բոլոր ադրբեջանական «ցեղասպանությունների զոհերին», ապա այդ ժողովուրդը պետք է երկրի երեսից արդեն երեք անգամ անհետացած լիներ:

«1813 և 1828թթ. Գյուլիստանի և Թուրքմենչայի պայմանագրերի կնքումով սկսվեց ադրբեջանական ժողովրդի մասնատումը, մեր պատմական հողերի բաժանումը: Տրոհված ադրբեջանական ժողովրդի ազգային ողբերգության շարունակությունն է կազմում նրա հողերի բռնազավթումը»:

Բաքվում բոլորովին մոռացել են, որ. ա) անդրկովկասյան թուրքերի պատմական հողերը գտնվում են իրենց ներկայիս բնակավայրի սահմաններից հեռու, Անդրբայկալյան տափաստաններում; բ) Ռուսաստանի կողմից «ադրբեջանական» հողերի «զավթումը» դարձավ ադրբեջանական պետականության առաջացման միակ պատճառը:

«Հայերը կարողացան կազմակերպել, որ ԽՍՀՄ Նախարարների խորհրդը 1947թ. դեկտեմբերի 23-ին հատուկ որոշում ընդունի «Հայկական ԽՍՀ-ից Ադրբեջանական ԽՍՀ Քուռ-Արաքսի ցածրավայր կոլտնտեսականների և այլ ադրբեջանական բնակչության վերաբնակեցման մասին» և պետական մակարդակով հասան մեր պատմական հողերից 1948-1953թթ ադրբեջանցիների զանգվածային աքսորմանը»:

Եվ կրկին ոչ մի խոսք այն մասին, որ Խորհրդային Հայաստանից 40 հազար թուրքալեզու բնակչության վերաբնակեցումը Ադրբեջանում կատարվել է այդ հանրապետության կուսակցական ղեկավար Մ.Բաղիրովի խնդրանքով, խոպան հողերը յուրացնելու և բամբակագործությունը զարգացնելու նպատակով:

«Ստեղծելով «դժբախտ, ընչազուրկ հայ ժողովրդի» կերպարը, նրանք (հայերը-Ա.Գ.) գիտակցաբար կեղծում են դարասկզբում տարածաշրջանում տեղի ունեցած իրադարձությունները. ադրբեջանցիների նկատմամբ ցեղասպանություն իրագործածները ներկայանում են որպես ցեղասպանության զոհեր»:

Տարօրինակ է միայն այն, որ «ցեղասպանություն իրագործած» հայերը զրկվել են իրենց Հայրենիքից, իսկ «ցեղասպանության զոհ» ադրբեջանցիներն այսօր ունեն պետություն, որի բնակչության 90%-ը, պաշտոնական տվյալների համաձայն, ադրբեջանական թուրքերն են:

Ասում են` ստի ոտքերը կարճ են: Հնարավոր է, որ դա իսկապես այդպես լիներ, եթե ճշմարտությունը միշտ բռունցքներով լիներ: Այսօր, սակայն, «նավթադոլար-բռունցքները» Ադրբեջանի մոտ են, ով, ադրբեջանական պետական քարոզչության առասպելների արմատավորման և հայ ժողովրդի վարկը գցելու նպատակ հետապնդող, հրեշավոր կեղծիքի տարածման համար հսկայական միջոցներ է ծախսում:

Եվ քանի դեռ մենք կեղծիքների այդ հեղեղին չենք հակադրվել գիտնականների ծանրակշիռ աշխատություններով, Իլհամ Ալիևը կշարունակի հիմնավորել իր ռազմաշունչ հայտարարությունները ադրբեջանական համազգային առաջնորդի այդ յուրատեսակ «Mein Kampf»-ի սուրահներով:

Ա. Գրիգորյան

Voskanapat.info, 01.12.2009

Մարդակերից հազիվ մարդասպան եք դարձել...

Voskanapat — Tue, 19 Oct 2010 22:21:10 GMT

«Սեփական աչքի գերանը թողած ուրիշի աչքի փուշն են ման գալիս» ասացվածքն այսօր առավել արդիական է, քանի որ հայկական բանակի մասին ազերպրոպի ակտիվ քարոզիչների վերջին շրջանում հորինած «բարքերը», պարզվում է, առկա են հենց ադրբեջանական բանակում: Եվ սեփական կեղտը թաքցնելն այնքան է բարդացել, որ օրերս Ադրբեջանի «Ազգային ճակատ» կուսակցության համագումարում Ալիկ Քերիմլին, «Մուսավաթ» կուսակցության առաջնորդ Իսա Գամբարը և այլք, բարձրաձայնելով Ադրբեջանում տիրող բարքերը, ի թիվս այլ խնդիրների նշեցին նաև, որ ադրբեջանական բանակը թաղված է կոռուպցիայի մեջ:

Այս երևույթը Ադրբեջանում նոր չէ, և երբևէ դրան չէինք անդրադառնա, եթե օրերս ազերպրոպի գրչակ ոմն Ռասիմ Բեդմիրլին ջայլամի դիրք ընդունած և վայ քաղաքագետի թիկնոց հագած չփորձեր սեփական երկրում և բանակում տիրող բարքերը վերագրել Հայաստանին և հայոց բանակին: Նրան հետևեց նաև ազերպրոպի հայտնի «դեմք» Ուզեիր Ջաֆարովը: Եվ նորից կիրառվում է «փորձված» մեթոդը. իրենց երկրում կատարվածը և տիրող խայտառակ բարքերը վերագրում են Հայաստանին:

Ռասիմ Բեդմիրլին ինչպես տիրոջը հավատարիմ ծառա` չի նկատում և չի էլ ներկայացնում սեփական բանակում տիրող վիճակը: Եվ չի էլ կարող նկատել կամ ներկայացնել, քանի որ նրա առջև այլ խնդիր է դրված. ամեն գնով վարկաբեկել հայ անվան հետ կապվող ամեն ինչ: Ու թե մի օր հանկարծ փորձեն վեր հանել սեփական ժողովրդի ցավը, երկրում և բանակում տիրող անբարո երևույթները` ռասիմները, ակպերները, համիդները և նրանց նմանները լավագույն դեպքում կմնան գործազուրկ: Իսկ նրանց` «գովք Ալիևի և նրա կլանի» նշանաբանը բավականին եկամտաբեր է...

Փորձենք «թարմացնել» ալիևյան պալատական մուղամչիների հիշողությունը` բերելով միայն փաստեր ադրբեջանական այդքան խստորեն հսկվող լրատվամիջոցների վերջին շրջանի հրապարակումներից: Մատնանշենք ընդամենը մի քանիսը.

aztop.com Հիվանդ մորը տեսակցելու համար զինծառայողից պահանջել են 30 000 ադրբեջանական մանաթ:

Նույն կայքում` Ապշերոնի զինկոմիսարիատում զինգրքույկում «գրանցվելու համար» պահանջել են 5000 մանաթ:

Նույն կայքում` Այնտեղ, ուր ղեկավարում են Թուրքիայի սպաները, «կոռուպցիա չկա» այնտեղ «գանձում են» միայն դոլարով:

novostink.ru Բանակից տարկետում ստանալու համար հարկավոր է 1000- 2000 մանաթ, Բաքվում` 2000- 4000: Բանակից ազատվելու համար` 4000-5000 ԱՄՆ դոլար, Բաքվում` 12000 դոլար:

Ծառայության ընթացքում, օրինակ Թագիևի անվան գյուղակում տեղակայված զորամասում, մինչև զորացրվելը զինվորները պարբերաբար ծնողներից պահանջում և սպաներին են տալիս 5-ից 8 հազար մանաթ: Չունևորներն անգամ զորացրվում են 60-100 ԱՄՆ դոլար վճարից հետո միայն:

Day.Az Ակպեր Մամեդով. «Ասում են, թե ադրբեջանական բանակը համապատասխանում է ՆԱՏՕ-ի ստանդարտներին և կազատագրի Ղարաբաղը: Չեմ հավատում, որովհետև մեր բանակը ոտքից գլուխ թաղված է կոռուպցիայի և ոչ կանոնադրական հարաբերություների մեջ»:

zerkalo.az Չկարողանալով շրջանցել ադրբեջանցի լրագրողի հարցը` հայտնի «ալիևապաշտ» Մուբարիզ Ահմեդօղլին հայտարարել է. «Ադրբեջանական բանակում տիրող կաշառակերությունը չի կարող ազդել բանակի մարտավարության վրա, քանի որ Ղարաբաղում ընդամենը 18000 զինվոր կա: Մենք կհաղթենք նրանց»: Ի դեպ, այս «մեծանուն» քաղաքագետը նույն ասուլիսում հայտարարել էր, թե «ինքն ավելի տեղեկացված է, քան Ադրբեջանի համապատասխան ծառայությունները»:

vatan.org.ru Լրագրող Իսլամ Ահմեդովը «Կաշառակերության ամենաթողությունը» հոդվածում մատնանշում է թե հասարակության մեջ և թե բանակում կաշառակերության երկու տարբերակ: Առաջինը` ստիպում են, և երկրորդ` ստիպած ես ինքդ խնդրել: Հոդվածագիրը նախաբանում գրել է. «Անգամ երկրի նախագահը նշել է, որ կաշառակերությանը հաղթել անհնար է: Եվ ինչպե՞ս հաղթել, եթե բուրգի գագաթին հենց ինքը նախագահն է»:

Իսկ ադրբեջանական բանակի գեներալ Ռայիլ Ռզաևի սպանությունը և նրա դատավարության շրջանակներում պարզված փաստերը ազերպրոպի մուղամներում չկա ու չի էլ լինի: Որովհետև ինչպե՞ս բացատրել Ռզաևի աշխատասենյակում հայտնաբերված գումարները. «Գեներալի չհրկիզվող պահարանում հայտնաբերվել է այնքան գումար, որքան կբավարարեր ջրատակ եղած գյուղերի վերականգնմանը»: /zerkalo.az/

Իսկ azadliq.org կայքը սպանությունից մի քանի օր անց նշեց, որ Ռզաևի «աշխատած գումարներից» անմասը չէ նաև Աբիևը, այլապես ինչպե՞ս կարող էր գեներալն այդքան գումար յուրացնել առանց նրա /Աբիևի/ իմացության:

Էլ ավելի ցայտուն փաստեր բերելու հարկ թերևս չկա:

Միջազգային հեղինակավոր պարբերականները նույնպես անդրադառնում են Ադրբեջանում տիրող բարքերին: Վերջերս ԱՄՆ կատարած այցի ժամանակ, երբ Ալիևը դեռ ակնկալում էր սիրաշահել Օբամային, անգլիական հեղինակավոր «The Daily Telegraph» թերթը Ադրբեջանի հետ կապված սենսացիոն հոդված էր հրապարակել, որտեղ ասված է. «ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայի շրջանակներում օրերս տեղի ունեցած ԱՄՆ նախագահ Բարաք Օբամայի հանդիպումը Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի հետ Վաշինգտոնում որոշ պաշտոնական շրջանակների դժգոհությունն է առաջացրել, քանի որ Ադրբեջանը բնութագրվում է որպես մարդու իրավունքներն ու դեմոկրատական ինստիտուտները կործանող, կոռուպցիայի մեջ թաղված և դեսպոտիկ կառավարման համակարգ ունեցող երկիր»: Այս հոդվածին անդրադարձավ նաև «Ազադլիգ» ադրբեջանական պարբերականը:

Ի դեպ, ԱՄՆ կատարած այցի ժամանակ Իլհամ Ալիևը ՄԱԿ ԳԱ-ի նիստի մասնակիցներին շփոթել է Ադրբեջանի հանրային հեռուստատեսության լսարանի հետ: ՄԱԿ-ում Ալիևը փորձել է «հայերը վատն են» գոչելով չհասկացողի տեղ դնել 192 պետության ղեկավարների: Թեման օրեր շարունակ քննարկում էին ադրբեջանական «բլոգերները»:

Ալիևի և Աբիևի ռազմատենչ հայտարարություները, ինչպես նաև ազերպրոպի «գոհարները» նախընտրական շրջանում գուցե դեռ կշարունակվեն: Մոլագար, ինքնավստահ բարբաջանքը ալիևներին և աբիևներին պետք են իշխանությունը պահպանելու համար:

...Էլ ում են պետք ձեր նավթոտ միլիոնները, երբ ձեր հայրենի, այդքան «սիրառատ» բանակում, որտեղ սնունդն այնքան բարձրորակ է և կալորիական, որ զինվորներն իրենց էներգիայի ավելցուկը սպառում են իրար հետ սեռական հարաբերությունների միջոցով... Ում է պետք ձեր բանակը, որտեղ ցրտից երիտասարդ զինվոր է մեռնում... Միլիոնները ձեզ չեն փրկի, քանզի, ինչպես մեր մեծ բանաստեղծն է ասել` հազար տարում մարդակերից հազիվ դարձել եք մարդասպան, հավելենք նաև` միմյանց բռնաբարող, զինվոր լլկող... Եվ մինչ մարդ դառնալը դեռ հեռու է ձեր ճամփան...

Արմեն ԿԻՐԱԿՈՍՅԱՆ

Ադրբեջանական աբսուրդ

Voskanapat — Mon, 18 Oct 2010 07:12:01 GMT

Մաս 1-ին

Գաղտնիք չէ, որ պաշտոնական Բաքուն հակահայ քարոզչությունը կամ ավելի ճիշտ` հիստերիան դարձրել է իր արտաքին և ներքին քաղաքականության անկյունաքարերից մեկը: Ավելին, բառիս լայն իմաստով այն դարձել է Ադրբեջանի "տնտեսության առավել եկամտաբեր ճյուղերից” մեկը, քանի որ ադրբեջանական "տնտեսության այդ ճյուղից” սնվում է բազմաթիվ ձրիակերներից, ստորաքարշներից և հացկատակներից կազմված մի ստվար բանակ:

Անտարակույս է, որ այդ չարաբաստիկ "ինդուստրիայի” տխուր հետևանքները հետագայում շարքային ադրբեջանցիներն են ստիպված լինելու հաղթահարել: Սա ընդամենը ժամանակի հարց է:

Եվ այսպես, պաշտոնական Բաքվի արդի հակահայ հիստերիան միտված է սեփական ժողովրդին համոզել, որ, իբր.

1. Հայաստանը գտնվում է տնտեսական կոլապսի եզրին, սովից փրկվելու նպատակով ազգաբնակչությունը պատրաստ է ցանկացած զիջման:

Այս "թեզն” ամենածեծվածն ու ադրբեջանական քարոզչամեքենայի կողմից ամենից հաճախ օգտագործվողն է: Ինչ խոսք, Հայաստանում առկա են մի շարք տնտեսական դժվարություններ, որոնցից անմասն չեն նույնիսկ մեծ տերությունները: Սակայն, եթե այս ապատեղեկատվությունը մշակված և օգտագործվելիս լիներ գոնե քիչ թե շատ բարեկեցիկ երկրում, ապա այն ինչ-որ կերպ ընկալելի կլիներ միջազգային հանրության, հատկապես ադրբեջանական հասարակության համար: Գոնե շարքային ադրբեջանցիները հստակ գիտակցում են, որ սա անհեթեթություն է: Իսկ թե որտեղ է հանգրվանել իրական տնտեսական կոլապսն ու սովը, ցույց է տալիս ս.թ. հոկտեմբերի 6-ին ԱՀ Միրբաշիր քաղաքում տեղի ունեցած բախումը, որը փաստորեն հրահրվել է պետական մակարդակով: Գիշեր ու զօր նավթադոլարներով պարծեցող ադրբեջանական ղեկավարությունն այնքան անճարակ կամ ավելի ճիշտ` կաշառակեր է գտնվել, որ նոր բնակարաններ կառուցելու փոխարեն, փորձել է Աղդամի փախստականներին բնակեցնել միրբաշիրցիների տներում: Ավելին, բախումների հիմնական պատճառներից մեկն է հանդիսացել նաև այն, որ աղդամցիներն աստիճանաբար իրենց ձեռքն են վերցրել Միրբաշիրի առևտրի ու սպասարկման ոլորտը:

Նման երևույթները բնորոշ են թույլ զարգացած ու շատ ցածր կենսամակարդակ ունեցող երկրներին` զարգացած ու բարեկեցիկ երկրում նման միջադեպերը բացառված են: Այնպես որ, հարուստ բնական պաշարների առկայությունը բնավ չի նշանակում բարեկեցիկ ու քաղաքակիրթ հասարակություն:

2. Հայաստանը պատրաստ է հանձնել ազատագրված տարածքներն և այդ նպատակով արդեն իսկ սկսվել են զորքերը դուրս բերելուն ուղղված միջոցառումները:

Արդեն տևական ժամանակ է, ինչ ադրբեջանական քարոզչամեքենան սեփական ժողովրդին խաբում է, որ, իբր, շատ շուտով, արցախյան հիմնախնդիրը լուծվելու է ի օգուտ Ադրբեջանի: Վերջին շրջանում այդ քարոզչական հնարքը ոչ միայն չի գործում, այլև ադրբեջանական հասարակության շրջանում տարատեսակ անեկդոտների տեղիք է տվել: Մեծ հաշվով, նման պարզունակ ու ստահոդ քարոզչության շարունակականությունը դեպրեսիա է առաջացրել հասարակության շրջանում, որի նույնիսկ լոյալ շրջանակներում սկսել է տիրել այն մտայնությունը, որ արցախյան հիմնախնդրի լուծումը շահեկան չէ Ալիևների կլանին: Ադրբեջանական հասարակության շրջանում աստիճանաբար արմատացող այս համոզմունքը բացատրվում է նրանով, որ վերը նշված հիմնահարցի առկախումն իշխող վարչակազմին անսպառ հնարավորություն է ընձեռում շահարկել այն և այսպիսով պահպանել իր գոյությունը:

3. Հայկական բանակը քայքայվում է, մեծ չափերի են հասնում կոռուպցիան, հանցագործությունները, բարոյական ու մարտական ոգին շատ ցածր է, որի հետևանքով հայ զինվորները համատարած փախչում են Ադրբեջան:

Այո, ինչպես ցանկացած բանակում, ՀՀ Զինված ուժերում ևս առկա են որոշակի խնդիրներ` կոռուպցիայի, ոչ կանոնադրային հարաբերությունների և դրանցից բխող հանցագործությունների առանձին դեպքեր:

Սակայն, այստեղ տեղին է հիշել Աստվածաշնչյան գերանի և ծեղի պատմությունը: Ադրբեջանական քարոզչամեքենան շարունակում է համառորեն չտեսնելու տալ սեփական աչքի գերանը և փորձում ուռճացնել հայկական կողմի աչքի ծեղը: Արդյունքում, այդ գերանը բավականին երկար ժամանակ է, ինչ կուրացրել է ադրբեջանցիներին, որն էլ հանգեցրել է քարոզչական դաշտում նրանց անհոդաբաշխ շարժումներին:

Ի տարբերություն ադրբեջանցիների, հայերը բավականին արագ կերպով են արձագանքում բանակում տեղ գտած թերություններին: Այդ մասին են վկայում վերջին ամիսներին հարուցված քրեական գործերը: Ինչ վերաբերում է հայ զինվորների բարոյական և մարտական ոգուն, ապա այն պարզորոշ կերպով երևացել է ս.թ. սեպտեմբերի 1-ին և 4-ին ադրբեջանական դիվերսանտներին ոչնչացնելու ընթացքում: Արդյունքում, ոչնչացվել է նվազագույնը 12 ադրբեջանցի դիվերսանտ, իսկ հայկական կողմն ունեցել է մեկ վիրավոր զինծառայող: Այստեղ պետք է ուշադրություն դարձնել այն հանգամանքին, որ 18-20 տարեկան հայ զինվորներն առանց մեծ դժվարության ոչնչացրել են հատուկ պատրաստություն անցած ադրբեջանցի 12 դիվերսանտի: Ահա սա է հայ զինվորի բարոյական և մարտական ոգու իրական ցուցիչը:

Իսկ ի՞նչ է կատարվում ադրբեջանական բանակում: Այսպես, ս.թ. հունվարից առ այսօր, ըստ ադրբեջանական որոշ ԶԼՄ-ներից ստացված տեղեկությունների, ԱՀ ԶՈՒ-ում զոհերի թվաքանակը կազմել է 98, իսկ վիրավորներինը` 88 զինծառայող: Ընդ որում, ադրբեջանական իրավապաշտպան կազմակերպությունները փաստում են, որ զոհերի և վիրավորների վերը նշված թվաքանակն իրականում շատ ավելին է` նվազագույնը ներկայացվածի կրկնապատիկը: Հարկ է նշել, որ նույնիսկ վերը նշված թվերի պարագայում 57 ադրբեջանցի զինծառայող զոհվել է ոչ կանոնադրային հարաբերությունների հետևանքով: Այստեղ զավեշտալին այն է, որ ըստ ադրբեջանական վիճակագրության, 9 զինծառայող զոհվել է անհայտ պատճառներով: Սա ընդամենն անհեթեթություն է: Ցանկության դեպքում բոլոր դժբախտ դեպքերի պատճառները շատ արագ կերպով հայտնաբերվում են:

Կոռուպցան այն աստիճան է արմատավորվել ադրբեջանական բանակում, որ շատ դեպքերում այն ինչ-որ առումով պարտադիր կենցաղային տարր կարելի է համարել: Օրինակ, շատ սովորական երևույթ է, երբ զորացրվող ադրբեջանցի զինվորները 50-100 ԱՄՆ դոլար են վճարում իրենց սպաներին: Որպես ապացույց կարելի է համարել Զ.Թաղիևի անվան զինավանում տեղակայված զորամասի օրինակը: Անշուշտ, հաշվի առնելով ադրբեջանական բանակում տիրող բարդ քրեածին վիճակը, զորացրվելիս արժե վճարել նույնիսկ 1.000 ԱՄՆ դոլար` որպես աչքալուսանք այն բանի, որ զինվորն այդ դժոխքից ազատվում է ողջ և առողջ` առանց ֆիզիկական ու հոգեկան շեղումների:

Հատկանշական է, որ ադրբեջանական զինուժի միակ "առավելությունը” միայն գերկոռումպացվածությունը չէ: Ընթացիկ տարում ԱՀ ԶՈւ քրեածին իրադրությունը բնութագրվում է սպանությունների, կաշառակերության և գումարների յուրացման աճով: Այսպես, սպանվել են Մինգեչաուրում տեղակայված ՀՕՊ զորամասի հրամանատար, գնդապետ Ջանփոլադ Ալիևը և ԱՀ ՊՆ բաժնի պետ, գնդապետ Գասիմ Ռամազանովը: Ուշագրավ է, որ Ջ.Ալիևի սպանությունն ադրբեջանական ԶԼՄ-ները կապակցվում են ԱՀ ԶՈՒ ՀՕՊ-ի նախկին պետ, գեներալ-լեյտենանտ Ռահիլ Ռզաևի սպանության հետ:

Պետական գումարների յուրացման առնչությամբ հիշարժան է ՆԻՀ Շահբուզի շրջանում տեղակայված զորամասերից մեկում մոտ 450.000 դոլարի յուրացման փաստը: Հարուցվել է քրեական գործ, ձերբակավել է զորամասի ֆինասական ծառայության պետը: Սրտի կաթվածի պատճառով առայժմ ձերբակալությունից խուսափել է 5-րդ ԲԿ ֆինանսական ծառայության պետ, փոխգնդապետ Նադիր Գուլիևը: Ինչ վերաբերվում է կաշառակերությանն, ապա վստահաբար կարելի է փաստել, որ այն դարձել է պետական մարմինների կողմից կառավարվող գործընթաց: Այժմ զինծառայությունից խուսափող ցանկացած ադրբեջանցի զինակոչիկը կարող է որոշակի գումար կաշառք տալուց հետո համարվել ծառայության համար ոչ պիտանի և 10 օրվա ընթացքում զինգրքույկի տեր դառնալ: Այս փաստն ուղղակիորեն պայմանավորված է նրանով, որ ըստ ԱՀ "Զինակոչի մասին” օրենքում կատարված փոփոխությունների, զինակոչիկների պիտանելիությունը որոշելու լիազորությունները զինկոմիսարիատներից վերցվել և հանձնվել են շրջանային բժշկական հանձնաժողովներին, որոնք գործում են ԱՀ ՊՆ կազմ-զորահավաքային վարչության կազմում: Այս "know-how”-ի արդյունքում 2-3 անգամ աճել է կաշառքի չափը: Ընդ որում, Ադրբեջանի տարբեր շրջաններում "տարիֆները” տարբեր են: Մասնավորապես, շրջաններում զինծառայությունից ազատվելն արժե 2.500-3.800, իսկ Բաքվում` 10.000-13000 ԱՄՆ դոլար:

Միաժամանակ, ադրբեջանական բանակի բարոյական և մարտական ոգին չի կարող բարձր լինել նաև մի շարք այլ լուրջ պատճառներով: Կարելի է նշել Էթնիկ և կրոնական հանգամանքները: Ադրբեջանի ազգաբնակչության մեծամասնությունը դավանում է շիա իսլամը: Շիա են դավանում ազգությամբ ադրբեջանցի զինծառայողների զգալի մասը, թաթերը, թալիշները, քրդերի մի մասը, որոնք կազմում են զինված ուժերի անձնակազմի մոտ 65%: Սուննիադավան են հիմնականում ազգությամբ լեզգի, ավար, ծախուր և չեչեն զինծառայողները, որոնք կազմում են անձնակազմի մոտ 35%:

ԱՀ ԶՈւ ղեկավարությունը շարունակում է ակտիվորեն պայքարել սուննիականության` հատկապես նրա արմատական հոսանքը հանդիսացող վահաբականության դեմ, որն արագ տեմպերով տարածվում է երկրով մեկ: Օրինակ, վերջերս վահաբականության գաղափարներ տարածելու համար ձերբակալվել է Հ.Ալիևի անվան բարձրագույն ռազմական ուսումնարանի 10 սպա և 6 կուրսանտ: Ընդհանուր առմամբ ԱՀ ԶՈՒ-ում լայն տարածում ստացած ծայրահեղական կրոնական շարժումների հետևանքով ձերբակալվել և դատարանի առջև է կանգնել 80 զինծառայող, առգրավվել է մեծ քանակությամբ զենք և զինամթերք:

Ակնհայտ է, որ Ադրբեջանի իշխանությունները ձգտում են ճնշումների ենթարկել սուննիներին: Սակայն, խնդիրն այստեղ ոչ այնքան կրոնական, որքան էթնիկ տարբերությունն է: Ինչպես նշեցի, հիմնականում սուննիներ են Ադրբեջանի հնաբնակ ժողովուրդները: Ուստի, պաշտոնական Բաքուն միտումնավոր կերպով սուննիներին ներկայացնում է որպես վահաբականներ` լեզգիների, ավարների և ծախուրների նկատմամբ բռնաճնշումներն ավելի ուժգնացնելու նպատակով: Այսպիսով, "կրոնական հանդուրժողականությամբ աչքի ընկնող” Ադրբեջանում օրը ցերեկով ոտնահարվում են սուննիների, ավելի ճիշտ` ոչ թուրքերի տարրական իրավունքները:

Այս ամենը չի կարող իր անդրադարձը չունենալ ադրբեջանական բանակում, որտեղ, ըստ հավաստի լուրերի, միտումնավոր կերպով ստորացումների են ենթարկվում ազգային փոքրամասնությունների ներկայացուցիչ զինծառայողներին:

4. Ադրբեջանական հասարակությանը և բանակին "քաջալերելու” նպատակով նպատակաուղղված քարոզչություն է իրականացվում, որ, իբր, արցախյան պատերազմում ադրբեջանցիների դեմ կռվել են ռուսները:

Ընդհանրապես, այլատյացությունն, այդ թվում նաև ռուսոֆոբիան Ադրբեջանում սովորական երևույթ է: Ներքին և արտաքին ազդակների նկատմամբ ադրբեջանցիների չափազանց "զգայունության” արդյունքում վերջերս ի հայտ է եկել նաև վախի նոր տեսակ` հովվաֆոբիա, որը բնութագրվում է, որպես վախ հայ հովիվների նկատմամբ: Այս երևույթներն ունեն իրենց տրամաբանական բացատրությունը, քանզի ինչ-որ կերպ պետք է սեփական ժողովրդին բացատրել սեփական բարբարոսությունների, ինչպես նաև խայտառակ պարտությունների "պատճառները”: Իսկ մեղավորներն, ինչպես միշտ, ադրբեջանցիները չեն: Արցախյան հերոսամարտի ընթացքում նույնիսկ չեչեն և աֆղան գրոհայինները չկարողացան որևէ կերպ օգնել ազերիներին (ի դեպ, ողջ մնացած չեչեն և աֆղանցի գրոհայինները շատ դիպուկ են բնութագրել թե հայ, և թե ադրբեջանցի զինվորների մարտական և բարոյական ոգին):

Ով-ով բայց, ադրբեջանցի զինվորականները հիանալի են հասկանում այս "թեզի” անհեթեթ լինելը: Իսկ հիմարությունը սահմաններ չունի: Այն երբեմն ընդունում է տրագիկոմեդիկ երանգներ: Այսպես, ադրբեջանական քարոզչամեքենայի զառանցանքները հասել են այն աստիճանի, որ Սումգայիթի, Գանձակի, Շամխորի և այլ հայկական քաղաքների կազմակերպած ջարդերը ներկայացվում են որպես ռուսների կազմակերպած դավադրություն:

Ավելին, վերջերս Բաքվում 20-ամյա հայ հովիվ Մանվել Սարիբեկյանի անմարդկային սպանության մեջ Իլդիրիմ Մամմադովը "հայտնաբերել” է "ռուսական հետքը”: "Սենսացիան” կայանում է նրանում, որ ըստ Ի.Մամմադովի, ռուսական հատուկ ծառայությունները հայ հովվին սպանել են ինչ-որ տելեպատիկ զենքով: Սա պաշտոնական Բաքվի որդեգրած ռուսոֆոբիայի շարունակությունն է: Իսկ գու՞ցե Զուղայի հայկական խաչքարեը նույնպես ոչնչացվել են ռուսների կողմից` "նեկրոպատիկ” զենքի միջոցով:

Սակայն, այդ "նոր գիտական մոտեցումը” կներկայացնեմ հետագայում` հանգամանալից կերպով:

5. Ադրբեջանական բանակը տարեց տարի ամրանում է, ավելանում է բանակի ֆինանսավորումը, որը համեմատվում է Հայաստանի ողջ տարեկան բյուջեի հետ: Զարգանում է Ադրբեջանի ռազմաարդյունաբերությունը, գնվում են արդի հարձակողական սպառազինություններ:

Ադրբեջանական բանակի "ամրության” մասին հնարավորինս մանրամասն ներկայացվել է վերևում: Կարելի է եզրահանգել, որ այն լիովին համապատասխանում է ՆԱՏՕ-ի չափանիշներին: Միայն Աստծուն և սատանային է հայտնի, թե ինչու է ՆԱՏՕ-ն հապաղում: Ադրբեջանական բանակի ֆինանսավորման մասով նույնպես ամեն ինչ պարզ է`այն այնքան հիանալի է ֆինանսավորվում, որ տարեսկզբին արդեն պրոֆիցիտ է առաջանում: Իսկ պրոֆիցիտը, որքանով ինձ հայտնի է, շատ վտանգավոր երևույթ է: Օրինակ, այդ "չարիքի” պատճառով ադրբեջանցի զինվորները չեն ցանկանում ճաշակել շատ բարձր կալորիականություն ունեցող համադամ կերակուրները, որոնք անասելիորեն գիրացնում են նրանց: Ուստի, նրանց ծնողները, որպես կանոն յուրաքանչյուր շաբաթվա վերջին հաց, կարտոֆիլ և այլ "հակապրոֆիցիտային” սննդամթերքներ են ուղարկում իրենց զավակներին: Հանուն ճշմարտության, պետք է նշեմ, որ պետության կայունության և ամրության պահպանման նպատակով ադրբեջանցի բարձրաստիճան պաշտոնյաներն ու զինվորականները քաջաբար վերացնում են այդ չարիքը, որը կոչվում է ՊՐՈՖԻՑԻՏ:

Ինչ վերաբերում է Ադրբեջանի ռազմաարդյունաբերությանն, ապա այն հիանալի ավանդույթներ ունի: Միայն խորհրդային տարիներին Բաքվի սառնարանների գործարանի արտադրանքն իր "արժանի” տեղն է գտել մի շարք երկրների զինանոցում:

Ի մի բերելով այս "սարսափազդու” տեսությունը, նշեմ, որ խրոնիկական ցածր բարոյահոգեբանական մակարդակ ունեցող զինուժի պարագայում ցանկացած արդի հարձակողական զինատեսակ պոտենցիալ ռազմավար է հակառակորդի` տվյալ դեպքում հայերի համար:

6. Ադրբեջանը չի կարող հավերժ սպասել և բանակցություններ վարել: Եթե առաջիկայում Հայաստանը փոխզիջման չգնա, ադրբեջանական կողմը կսկսի ռազմական գործողությունները, որի արդյունքում Լեռնային Ղարաբաղն արագորեն կազատագրվի հայկական օկուպացիայից:

Այս քարոզչական հնարքը նույնպես պաշտոնական Բաքվի ժամկետանց աշուղների առավել ժամկետանց "արտադրանքն” է: Որպեսզի չկորցնի ամբողջն, Ադրբեջանը ստիպված է լինելու սպասել և բանակցություններ վարել, հրաժարվել իր անհեթեթ հավակնություններից և ընդունել, որ Արցախը չի կարող լինել իր կազմում: Աբսուրդը կայանում է նրանում, որ պարտվածն ավելին է պահանջում, քան հաղթանակած կողմը: Սակայն, աբսուրդների աբսուրդը հանդիսանում է այն, որ այս ռազմատենչ հայտարարություններն արվում են հիմնականում պատերազմի ընթացքում այս կամ այն կերպ ադրբեջանական զինուժը դասալքած քաղաքական գործիչների ու զինվորականների կողմից: Ինչ վերաբերում է բուն ռազմատենչ հայտարարություններին, ապա դրանք միմիայն ներքին սպառման համար են, քանի որ ներկա պահին ԱՀ-ում նույնիսկ գյուղապետի ընտրության նախօրեին բոլոր թեկնածուներն "աքլորանում” են ու արդեն որերորդ անգամ "ազատագրում” Արցախը:

Եվ վերջապես, ծանոթ լինելով ադրբեջանցիների հոգեբանությանը, նշեմ, որ, եթե ադրբեջանական ղեկավարությունը գոնե կիսով չափ հավատացած լինի ԱՀ ԶՈՒ-ի մարտունակության, հետևաբար նաև պատերազմի արդյունավետության մեջ, ապա այն անհապաղ ագրեսիա կսկսի Արցախի դեմ: Սակայն, նրանք հստակ գիտակցում են, որ այս դեպքում ավելի շատ հայկական հողեր կազատագրվեն ադրբեջանական օկուպացիայից:

Ասել կուզեմ, որ նույնիսկ ադրբեջանցիները չեն հավատում իրենց իսկ մոգոնած ստերին: Իսկ քարոզչական դաշտում սա կատարյալ ֆիասկո է:

Ավելի մանրամասն տեղեկությունների համար պետք է դիմել Վուգար Սեիդովին, ով խորապես գիտակցում է ադրբեջանական քարոզչության սնանկությունը:

7. Ադրբեջանական հասարակությունում, այդ թվում նաև բանակում, հակահայկական տրամադրվածությունը վառ պահելու համար յուրաքանչյուր տարի մեծ շուքով նշում են. "Համազգային սգո օրը” (հունվարի 20), "Խոջալուի ցեղասպանության օրը” (փետրվարի 26), "Ադրբեջանցիների ցեղասպանության օրը” (մարտի 31):

Մի առիթով նշել եմ, որ միջազգային հանրության շրջանում խղճահարություն և հակահայ տրամադրություններ առաջացնելու համար սգո օրերի քանակը չափազանց քիչ է: Գոնե յուրաքանչյուր ամսվա մեկ օրը պետք է հռչակել համազգային սգո կամ ադրբեջանցիների ցեղասպանության օր: Սակայն, եթե խորը վերլուծենք Ադրբեջանում առկա ներքաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և բարոյահոգեբանական իրավիճակը, պետք է ազնվորեն նշել, որ այդ երկրում յուրաքանչյուր օր համազգային սգո օր է, քանի դեռ այնտեղ իշխում են Ալիևների կլանն ու նրան հարակից այլ հանցախմբերը: Սա նույնպես առանձին թեմա է:

Պետք է նկատել, որ նույնիսկ վերը նշված նվազագույն սգո օրերի պարագայում ադրբեջանական քարոզչամեքենան, թեև ենթագիտակցորեն, սակայն շատ կոպիտ սխալ է թույլ տվել: Այսպես, հունվարի 20-ը նշվում է, որպես "համազգային սգո օր”, թեև, իրականում այն պետք նշվի հունվարի 12-ին, քանի որ այդ օրվանից ի վեր ողջ մարդկությունը տեսավ, թե ինչ են իրենցից ներկայացնում ադրբեջանցիները: Բայց նույնիսկ սա թողնենք մի կողմ: Այնուհետև, փետրվարի 26-ը նշվում է, որպես "Խոջալուի ցեղասպանության օր”: Հարց է առաջանում` իսկ մի՞թե այսպես կոչված "Խոջալուի ցեղասպանությունը” համազգային սգո առարկա չէ: Իհարկե` ոչ: Բացատրեմ, թե ինչու: Ինչպես նկատեցիք, մարտի 31-ն այսպես կոչված "Ադրբեջանցիների ցեղասպանության օրն” է: Իսկ մի±թե Խոջալույում ադրբեջանցիներ չէին "ցեղասպանվել”: Իհարկե` ոչ: Սա ոչ այլ ինչ է, քան ինքնախոստովանանք:

Անհերքելի փաստերն ապացուցում են, որ 1992թ. փետրվարի 26-ին միտումնավոր կերպով Խոջալույում բնակեցված մեցխեթցի թուրքերը ցեղասպանության են ենթարկվել ադրբեջանցիների կողմից: Այնպես որ, փետրվարի 26-ը պետք է նշվի, որպես "Խոջալույում ներքաղաքական նպատակներով Ադրբեջանի Հանրապետության Ազգային Ճակատի զինյալների կողմից մեցխեթցի թուրքերին ցեղասպանության ենթարկելու օր”:

Կոնստանտին ԱԶԱՐՅԱՆ

Լևոն Մելիք–Շահնազարյան. «Մենք պետք է յուրացնենք ազատագրված տարածքները»

Voskanapat — Tue, 12 Oct 2010 20:04:28 GMT

7or.am լրատվական կայքի հարցերին է պատասխանել քաղաքագետ Լևոն Մելիք-Շահնազարյանը:

-Հայ-թուրքական հարաբերությունների ստորագրման մեկ տարին լրացավ։ Այսօր ի՞նչ արդյունքներ ունենք հարաբերությունների կարգավորման տեսանկյունից։

-Ոչ մի արդյունք չունենք։ Սկզբում շատ հետաքրքիր էին զարգանում իրադարձությունները. մեզ հաջողվեց ինչ-որ չափով անվստահություն ներշնչել Ադրբեջան-Թուրքիա հարաբերությունների մեջ, սակայն ընթացքում Թուրքիան ենթարկվելով թե՛ Ադրբեջանի ճնշմանը, թե՛ ներքին ճնշումներին, սկսեց ավելի խստացնել իր դիրքերը, առաջ տանել նախապայմանները, որի պատճառով այդ արձանագրությունները կամաց-կամաց սկսեցին մեռնել։ Դժբախտաբար, վերջին մի երկու-երեք շաբաթվա ընթացքում նորից սկսեցին խոսել այդ արձանագրությունների վավերացման մասին, և ըստ երևույթին մեր դիվանագիտությանը սպասվում է ծանր փորձաշրջան, որովհետև մեր նպատակը պետք է լինի, չմերժելով և չբացառելով հարաբերությունների վերականգնման գործընթացը, փորձել և պնդել սեփական շահերը և այն, որ այդ արձանագրությունները որևէ կերպով չկապվեն արցախյան հիմնախնդրի կարգավորման հետ։ Եթե մենք կարողացանք հասնել դրան, մենք կարող ենք ասել, որ հասել ենք հաջողությանը, եթե ոչ, ապա այդ արձանագրությունները չպետք է որևէ կերպով վավերացվեն ո՛չ մեր կառավարության, ո՛չ էլ Ազգային ժողովի կողմից։ Եթե ամփոփենք, մեկ տարվա ընթացքում այդ արձանագրություններն անցան մի քանի փուլ։ Առաջին փուլը ոգևորումն է երկու կողմից, և որպես այդ ոգևորման հետևանք՝ Ադրբեջանի ճնշումը և Ադրբեջան-Թուրքիա անվստահության ծնունդը, որից հետո ճիշտ հակառակը՝ Ադրբեջան-Թուրքիա ավելի բարեկամացած հարաբերությունները և արձանագրությունների վավերացման անհնար դառնալը։ Հիմա երրորդ փուլն է, որին, ըստ երևույթին, երկու կողմն էլ սկսում են գնալ արտաքին ուժերի ճնշման տակ։ Թե ինչքանով հնարավոր կլինի դիմադրել դրան, ցույց կտա ժամանակը։ Սակայն, կրկնում եմ, որևէ զիջում արցախյան հարցում և համաձայնեցում, որ այդ վավերացումը պայմանավարված լինի արցախյան հարցով, անթույլատրելի է։

-Տեսնո՞ւմ եք հավանականություն, որ մոտ ապագայում այդ արձանագրությունները կյանքի կոչվեն։

- Եթե Թուրքիան հանի իր նախապայմանները, այո՛, դժբախտաբար տեսնում եմ, որովհետև անկեղծ ասած՝ ինքս չէի ուզենա դա՝ տարբեր պատճառներից ելնելով։

-Իսկ Ձեր կարծիքով Թուրքիան հետ կկանգնի՞ իր նախապայմաններից։

-Համոզված եմ, որ Թուրքիան իր նախապայմանները չի հանելու, որովհետև չի ուզենա վերջնականապես կորցնել հարաբերությունները Ադրբեջանի հետ, ուրեմն դա նշանակում է, որ այդ արձանագրությունները չեն վավերացվելու։

-Այս օրերին ԵԱՀԿ-ն դաշտային փաստահավաք առաքելություն է իրականացնում Արցախում։ Այն որևէ կերպ կարո՞ղ է անդրադառնալ բանակացային գործընթացի վրա։

-Մենք պետք է հիշենք, որ Ճիշտ այդպիսի առաքելություն իրականացվել է 2005թ.։ Այն ժամանակ նրանք շատ լղոզված արձանագրություն կազմեցին, որտեղ մեղադրվում էր երկու կողմը, արդարացվում էր երկու կողմը։ Այնպես որ, այդ փաստաթուղթը որևէ լուրջ նշանակություն չունեցավ։ Ավելի քան հնարավոր է, որ այս անգամ էլ նունը լինի։ Սակայն այստեղ կան բաներ, որի մասին ես կուզենայի նշել։ Առաջինն այն է, որ ես՝ որպես ՀՀ քաղաքացի, ինձ լավ չեմ զգում՝իմանալով, որ այդ առաքելությունը, որ գնալու է ազատագրված տարածքներ, որևէ փոփոխություն այնտեղ չի տեսնելու։ Մենք պետականորեն չկարողացանք, չուզեցանք կամ հնարավորություն չունեցանք, համենայնդեպս՝ չկատարեցինք այն, ինչ կոչվում է յուրացում։ Մենք այդ տարածքները չյուրացրեցինք։ Եվ դա շատ վատ է մեզ համար։ Առաքելությունը պետք է այնտեղ տեսներ բնակեցված գյուղեր, բարվոք վիճակում գտնվող տներ, դպրոցներ, ճանապարհներ և այլն։ Այդ ամենից հետո նրանք ինչ ուզում էին, թող ասեին ու գրեին։ Թող գրեն, թե մենք իսկապես ագրեսոր ենք եղել, յուրացրել ենք և այլն, բայց մենք դա չարեցինք։ Թքած ունենք, թե ով է գալու և ինչ է գրելու։

-Ով կամ ովքե՞ր են մեղավոր, որ ազատագրված տարածքները չյուրացվեցին։

-Այստեղ մեղքը և՛ բնակչությանն է, և՛ իշխանությանը։ Բնակչության մեղքն այն է, որ լինելով նստակյաց ազգ՝ շատ դժվար ենք տեղաշարժվում, եթե տեղաշարժվում ենք, ապա լավ կյանք փնտրելու համար կարող է թողնենք և դժբախտաբար հեռանանք հեռավոր երկրներ, որտեղ, թեկուզ նկարագրվածով, կյանքն ավելի լավ է, քան Հայաստանում։ Մյուս կողմից, իհա՛րկե, կա նաև իշխանության մեղքը, որովհետև եթե լուրջ ծրագիր իրականացվեր, և միջոցներ հայթայթվեր այդ ծրագրերի իրականացման համար, ապա այդ տարածքներում ապրող մարդիկ կգտնվեին։ Ժողովուրդը մեղադրում է իշխանությանը, իշխանությունն էլ՝ ժողովրդին։ Այժմ ունենք այն, ինչ ունենք՝ ազատագրված, բայց ժողովրդի բնակեցման համար նորմալ պայմաններ չունեցող տարածքներ։ Եթե մարդիկ այդ մասին չգրեն էլ, բայց դա տպավորություն թողնելու է, և այդ տպավորությունը ինչ-որ ձևով կարտացոլվի։ Ես համարում եմ, որ եթե մենք այսօր չենք կարողանում բնակեցնել ընդամենը 7-8 հազար քկմ հայկական տարածք, որը մինչև 1918թ. հայերով է բնակեցված եղել, ապա ինչպե՞ս կարող ենք մտածել, երազել Արևմտյան Հայաստան ազատագրելու կամ հետ բերելու մասին։ Մեր ժողովուրդն այսօր մեծ ցանկություն չի ցուցաբերում տեղափոխվելու, ավելի դժվար պայմաններում, բայց ավելի հայրենասեր նպատակներով տարածքում ապրելու։ Չի կարելի հատկապես Արցախի ազատագրված տարածքները դարձնել ռազմական բազա։ Դա հայրենիք է, որտեղ պետք է հող մշակվի, որտեղ պետք է ծառեր տնկվեն, տների երդիկներից ծուխ դուրս գա։ Դժբախտաբար, դա չի կատարվում։ Կարծում եմ, որ այստեղ մեղքը հավասար բաժիններով ընկնում է և՛ ժողովրդի, և՛ իշխանության վրա։

Էլդարի հեգնանքը կամ Սաբիրօղլուդ անուշ

Voskanapat — Wed, 06 Oct 2010 13:38:13 GMT

Աղքատը երազում է հարստանալ, հարուստը երազում է երջանկանալ, ամուրին երազում է ամուսնանալ, իսկ ամուսնացածը` մահանալ:

Աննա Լանդերս

Սակայն, Ադրբեջանի Պաշտպանության նախարարության մամլո խոսնակ Էլդար Սաբիրօղլուն նույնիսկ մանկուց չի երազել հարստանալու, երջանկանալու, ամուսնանալու, առավել ևս` մահանալու մասին: Ավելի ճիշտ, նա այս ամենը դիտարկել է փաթեթային ձևաչափով: Նրա միակ և անկրկնելի երազանքն է եղել զբաղեցնելու իր ներկայիս պաշտոնը, քանզի այն իր մեջ խտացնում և ներդաշնակում է հարստանալու, երջանկանալու և ամուսնանալու հակասական կրքերը: Այո, շատ խելացի ու ճկուն է Է.Սաբիրօղլուն:

Դե, իսկ մահանալու մասին մեր "հերոսը” երբեք չի երազել: Ավելին, նա մշտապես մտքի վեկտորն ուղղել է անմահությանը: Իհարկե, Է.Սաբիրօղլուի հայտնած դարակազմիկ տխմարագույն մտքերը միանշանակորեն նրա համար հարթել են անմահության ուղին` կրկին փաթեթային ձևաչափով:

Իսկ հիմա խոսեմ փաստերով: Այսպես, սույն թվականի սեպտեմբերի 29-ին ադրբեջանական 1news.az կայքէջում տեղադրվել է "Ни армянские солдаты, ни семья перебежчиков не собираются возвращаться в Армению – Минобороны АР” վերտառությամբ սենսացիոն հարցազրույցը, որում ԱՀ ՊՆ մամլո ծառայության պետ Էլդար Սաբիրօղլուն նշել է. "Во время встречи министра обороны Азербайджана Сафара Абиева с руководителем Управления Международного Комитета Красного Креста (МККК) по оперативной деятельности в Восточной Европе и Центральной Азии Паскалем Вагнером глава Минобороны, всесторонне проанализировав ситуацию, отметил, что в Армении с азербайджанскими военнопленными и телами двух военнослужащих обходятся основываясь исключительно на почве мести и игнорируя все возможные принципы гуманности”:

Ահա թե ինչ, պարզվում է, որ Ս.Աբիևն տիրապետում է ոչ միայն մտածելու, այլ նույնիսկ վերլուծություններ անելու և դրանք արտահայտելու ունակություններին: Սա, խոստովանեմ, ավելին է քան սենսացիան: Իսկ մարմնի ո՞ր մասով էր մտածում և հատկապես ո՞ր մասով էր վերլուծությոններ անում նա, երբ այլ պետության տարածք էր ուղարկում իր ավազակախմբերին: Ինչ վերաբերում է ադրբեջանցի ռազմագերիներին և ադրբեջանցի ելուզակների դիակներին, ապա նշեմ, որ "բացառիկ հումանիզմի” և նեկրոֆոբիայի բնագավառներում համաշխարհային առաջատարն ադրբեջանցիներն են (կրկին փաթեթային ձևաչափն է գործում):

Բայց, ի՞նչ կարելի է սպասել այն անձից, ով պարզապես դեգեներատ է: Էթնիկ լեզգի Ս.Աբիևն անվերապահորեն վաճառվել է Ալիևների կլանին և հանգիստ դիտում է, թե ինչպես են թուրքերը բռնաճնշումների և ուծացման ենթարկում Կովկասի հնագույն ազգերից մեկին: Աբսուրդը կայանում է նրանում, որ անհրաժեշտության դեպքում այդ "գիգանտ վերլուծաբանը” շատ հանգիստ կերպով կհրամայի, որպեսզի թուրք ելուզակ ասկյարները կրակ բացեն իր իսկ ժողովրդի վրա: Միայն նշեմ, որ Ս.Աբիևի լպրծունությունը և հիմարությունը հունից հանել է նույնիսկ ադրբեջանական քարոզչամեքենայի կարկառուն պրիմատ Վուգար Սեիդովին, ով գրել է "Пусть это штабное чмо Сафар Абиев приносит президенту рапорт об отставке. Развалил и обворовал всю армию!”: Ավելի դիպուկ բնորոշում անհնար է գտնել:

Արևելյան ասացվածքը հուշում է, որ տարիների ընթացքում կենդանին որոշակիորեն նմանվում է տիրոջը: Սակայն, եթե նույնիսկ այս համատեքստում դիտարկենք Է.Սաբիրօղլուին ու նրա հայտնած մտքերն, ապա "штабное чмо Сафар Абиев”-ի ենթական չափից ավելի է նմանվել իր տիրոջը: Ո՞վ գիտի, գուցե բառիս ամենալայն իմաստով դիֆուզիայի օրենքն է կատարել իր սև գործը:

Այսպես, շարունակելով իր մտքի գոհարներն` Է.Սաբիրօղլուն հայտնել է. "Несмотря на это, мы все-таки ожидаем результатов. А когда это будет, сейчас сказать очень трудно, так как армянская сторона жонглирует словами и не собирается предпринимать серьезных шагов. В данный момент в Азербайджане находятся 6 армянских военнослужащих, один диверсант - разведчик и семья, состоящая из 5 человек”:

Նախորդ հոդվածս նվիրված է եղել դեռևս ս.թ. սեպտեմբերի 11-ին ՀՀ Գեղարքունիքի մարզի Թթուջուր գյուղի բնակիչ, 20-ամյա հովիվ Մանվել Մամիկոնի Սարիբեկյանին, ով կորած անասունները որոնելիս, թանձր մառախուղի պատճառով, մոլորվել է և հայտնվել ԱՀ տարածքում: Այլ կերպ ասած, փորձել է գտնել կորած կովերին, բայց հանդիպել է ոչխարներին…. Ի՞նչու ոչխարներին: Որովհետև միայն ոչխարի մտահորիզոն ունեցողները կարող էին հեքիաթներ հորինել, որ, իբր, դեռևս ս.թ. մայիսի ամսին ՀՀ ԶՈՒ-ից զորացրված Մ.Սարիբեկյանը 4 ամսվա ընթացքում դարձել է այն աստիճանի պատրաստված դիվերսանտ, որ ռազմական օբյեկտների փոխարեն փորձել է պայթեցնել ադրբեջանական դպրոցը: Սա պարզորոշ կերպով հուշում է, որ իրական և լայնածավալ դիվերսիան սկսվել է Մ.Սարիբեկյանին գերեվարվելուց հետո: Մասնավորապես, Ադրբեջանում կայանալիք ընտրությունների նախօրեին, Ալիևների կլանն, օգտագործելով հայ հովվի գերի ընկնելու փաստը, հատկապես նրա հովվափայտը, լայնածավալ բարոյահոգեբանական դիվերսիա է սկսել իրականացնել սեփական ժողովրդի դեմ: Նպատակն է` շարքային ադրբեջանցիներին ցույց տալ, որ միայն Իլհամ խանը և նրա ծառաներն են ի վիճակի զօր ու գիշեր աչալրջորեն հսկել Ադրբեջանի սահմանները: Եվ եթե ադրբեջանցիները չեն ցանկանում, որ հայ հովիվներն իրենց հովվափայտերով պայթեցնեն ադրբեջանական դպրոցներն, ապա պետք է 150% ընտրեն մեծարգո խանին: Խոստովանեմ, որ հաշվարկը բավականին պրիմիտիվ է, բայց ադրբեջանական բարքերին համահունչ: Սակայն, այստեղ առկա է փոքրիկ թերություն: Սեփական հավակնությունների բավարարման ճանապարհին դպրոցականներին շահարկելը պարզապես մանկապղծություն է, որն այնքան լայնորեն է տարածված ադրբեջանական "էլիտայում”:

Իր ճամարտակությունում Է.Սաբիրօղլուն, որպես տիպիկ ադրբեջանցի պաշտոնյա, այնքան է տարվել ստախոսությամբ, որ սկսել է իրար հակասող մտքեր արտահայտել. "Ни армянские солдаты, ни семья не собираются возвращаться в Армению. Они хорошо знают, с какой прискорбной ситуацией они там столкнутся. И это является главной причиной их нежелания возвращаться в Армению”:

Նախ, նշեմ, որ մինչ այժմ, որևէ հայ ռազմագերի ՀՀ վերադառնալուց հետո չի դատապարտվել: Ավելին, առկա են անհերքելի փաստեր առ այն, որ բազմաթիվ ադրբեջանցի ռազմագերիներ իրենց երկրում դատապարտվել են "Հայրենիքի դավաճանության” և "Լրտեսության” հոդվածներով: Եվ այդ մասին գիտեն բոլորը: Հիմա կարելի է պատկերացնել, թե որքան իրավացի էր Վուգար Սեիդովը: Բայց պատկերացումներիս շրջանակը միայն սրանով չի սահմանափակվում: Կարելի է նաև պատկերացնել, թե նախքան իր հարցազրույցն, ինչ աստիճանի է Է.Սաբիրօղլուն չարաշահել Գանձակում աճեցված մարիխուանան: Ափսոս, որ դեռևս Իլհամ Ալիևի կողմից դեռ քաղաքական որոշում չի ընդունվել, որպեսզի Է.Սաբիրօղլուն ադրբեջանցի գեներալների նման կոկաին կամ հերոին օգտագործի: Այլապես, նրա հարցազրույցներն ավելի իմաստալից կլինեին:

Ի դեպ, թմրանյութերի թեմայով ենթագիտակցաբար, սակայն բավականին հետաքրքիր բացահայտում է արել Սաբիրօղլուն. "Они желают уехать в третьи страны. Но до сих пор ни одна третья страна не выступила с подобной инициативой”: Ինչպես հայտնի է, ս.թ. հունվարի 10-ին ընտանյոք հանդերձ ՆԻՀ-ի տարածք անցած ՀՀ քաղաքացի, 52-ամյա Եղիշե Գևորգյանը նախկինում 8 անգամ դատապարտված է եղել գողության, խարդախության, թմրամոլության համար և ազատազրկման վայրերում անցկացրել ավելի քան 25 տարի: Ուտի, Ե.Գևորգյանի քայլը եղել է ճշգրտորեն հաշվարկված: Միայն Ադրբեջանի նման հանցագործ ու պետական մակարդակով թմրանյութերի վաճառքով զբաղվող երկիրը կարող էր 100% անվտանգության երաշխիք տալ Ե.Գևորգյանին: Այնպես որ, իզուր է Սաբիրօղլուն բողոքել, թե որևէ երրորդ երկիր չի ընդունել Ե.Գևորգյանին:

Եզրափակելով իր "միտքն”` Է.Սաբիրօղլուն նշել է. "Армения после этого не должна задерживать процесс передачи тел азербайджанских военнослужащих. Так как их негуманные действия в будущем могут стать причиной для нежелательного для них прецедента ":

Այստեղ չեմ կարող որոշ վերապահումներով չհամաձայնվել Սաբիրօղլուի հետ: Հայերն, իրոք, շատ "անմարդկային” են վարվել Ադրբեջանի նկատմամբ: Այդ երկիրն ունի երեք "փառապանծ” ազգային հերոս` ղաչաղ Նաբին, Ռամիլ Սաֆարովը և Մուբարիզ Իբրահիմովը: Ղաչաղ Նաբին իր գործած ավազակության և բռնությունների համար, որպես քրեական հանցագործ, սպանվել է ցարական զորքերի կողմից և թաղվել անհայտ վայրում: Ռամիլ Սաֆարովը, որպես խիստ դաժան մսագործ, ցմահ դատապարտվել է Հունգարիայում և հայտնի չէ, թե նրա պիղծ մարմինը որտեղ կգտնի իր վերջնական հանգրվանը: Մնում է մյուս ղաչաղի` արցախյան զինուժի կողմից սատակ եղած Մուբարիզ Իբրահիմովի մարմինը…

Սակայն, այստեղ Հայաստանը որևէ կապ չունի: Հանցագործությունը կատարվել է Արցախի տարածքում: Եվ, եթե Է.Սաբիրօղլուն ու նրա տերերը մեղայականով դիմեն Արցախի Հանրապետության պատկան մարմիններին, ապա նրանք անպայման կվերադարձնեն այդ չարագործի դիակը:

Կոնստանտին ԱԶԱՐՅԱՆ

Հ.Գ. Վերջին օրերին հնդկական ԶԼՄ-ները բառացիորեն հեղեղվել են տեղեկատվությամբ, թե հնդկական հատուկ ծառայությունները բացահայտել են, որ Ադրբեջանը հանդիսանում է ահաբեկչությանը հովանավորող պետություն, և որ այն զենք, զինամթերք է մատակարարում Պակիստանում գործող և Քաշմիրում պարբերաբար բռնարարքներ իրականացնող "Լաշքար է Թաիբա” ահաբեկչական կազմակերպությանը: Հնդկական ԶԼՄ-ները նաև նշել են, որ այս բացահայտումը սպառնում է վերածվել դիվանագիտական սկանդալի: Մի պահ զարմացա հնդիկների միամտության վրա. չէ՞ որ սկանդալն ինքնին ենթադրում է անսպասելի մի երևույթի բացահայտում: Սովորաբար, սկանդալը ծագում է, երբ որևէ մեկը մերկացվում է այնպիսի գործունեության մեջ, որը նրանից չէր ակնկալվում: Սակայն, Ադրբեջանի պարագայում այն չի կարող վերաճել սկանդալի, այն պարզ պատճառով, որ այն ի սկզբանե ահաբեկչության և ցեղասպանության վրա հիմնված պետություն է: Այլապես, ինչպե՞ս էր միջազգային հանրությունն, այդ թվում նաև Հնդկաստանը, պատկերացնում Պակիստան-Ադրբեջան համագործակցությունը: Իհարկե, թե ֆիզիկապես, և թե հոգեբանորեն նմանը գտել է նմանին: Համագործակցությունը կայանում է ահաբեկչության, զենքի մաքսանենգ վաճառքի, թմրանյութերի ապօրինի շրջանառության և այլ "բարձր տեխխնոլոգիաների” բնագավառներում:

Պարզապես, սա ևս մեկ անգամ ցույց է տալիս Ադրբեջանի պերճանքն ու թշվառությունը: Այդ վարչատարածքային միավորն այնքան անօգնական վիճակում է հայտնվել, որ մեկ այլ ապօրինածին տարածքից` Պակիստանից ստացված թմրանյութերի դիմաց չի կարողանում կանխիկ վճարել: Իսկ ու՞ր չքացան նավթադոլարները:

Հայ «դիվերսանտ» հովիվը և ադրբեջանական խոզապահուհի քարոզչամեքենան

Voskanapat — Sun, 19 Sep 2010 18:01:20 GMT

Ավելի լավ է ունենալ խելացի թշնամի, քան հիմար բարեկամ

Արևելյան ասացվածք

Մարդկության պատմության ընթացքում ստեղծվել են բազմաթիվ ասացվածքներ և թևավոր խոսքեր: Ընդհանրապես, առաջին հայացքից, ցանկացած ասացվածք կամ թևավոր խոսք բավականին պարզունակ է թվում: Սակայն, իրականում նրանք հանդիսանում են մարդկության բազմադարյա փորձառության բյուրեղացումը:

Միաժամանակ, որքան շատ եմ ծանոթանում ադրբեջանական քարոզչամեքենայի գործելաոճին, այնքան ավելի եմ համոզվում, որ մարդկության բազմադարյա փորձառության բյուրեղացումը դեռևս անկատար է, քանզի, տվյալ դեպքում Ադրբեջան անվամբ վարչական տարածքը չի համապատասխանում որևէ չափորոշիչի:

Անշուշտ, տարակուսանքս ունի իր օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ պատճառները: Օբյեկտիվ պատճառ է հանդիսանում այն, որ համաշխարհային քաղաքակրթությունում Ադրբեջանը տեղ չունի, այն ապօրինածին վարչական միավոր է, որն ունի ընդամենը 92-ամյա պատմություն: Մյուս կողմից, թերևս գլխավոր սուբյեկտիվ պատճառ կարող է հանդիսանալ այն, որ ադրբեջանական քարոզչամեքենայում հիմնականում ժողովված են հատընտիր պրիմատները:

Որպեսզի վերևում նշված փաստարկները մերկապարանոց չհնչեն, մեջբերեմ արևելյան հայտնի ասացվածքն` «Ավելի լավ է ունենալ խելացի թշնամի, քան հիմար բարեկամ»: Այն նույնպես անկատար է, քանի որ այնտեղ նշված չէ, թե ինչքանով է լավ կամ վատ հիմար թշնամի ունենալը: Բայց, փաստը մնում է փաստ, որ Ադրբեջանի պարագայում Հայաստանը գործ ունի, մեղմ ասած, հիմար թշնամու և հարևանի հետ:

Միայն նշեմ, որ հիմար թշնամի ունենալն ունի իր դրական և բացասական կողմերը: Դրական է այն, որ հիմար թշնամին, շատ հաճախ, տարված լինելով իր ախոյանին ցանկացած գնով վնասելու մոլուցքով, կոպիտ սխալներ է թույլ տալիս և արդյունքում վնասում ինքն իրեն: Բացասական է այն, որ հիմարն անկանխատեսելի է, և որ նրա դեմ պայքարում ախոյանը, բացի զվարճանալուց, ոչինչ չի սովորում և չի կատարելագործվում:

Հիմար թշնամու ծիծաղելիության և անկանխատեսելիության վառ օրինակ է հանդիսանում ս.թ. սեպտեմբերի 11-ին տեղի ունեցած դեպքը:

Եվ այսպես, ս.թ. սեպտեմբերի 13-ին ադրբեջանական ԶԼՄ-ներով լուրեր են տարածվել, իբր ս.թ. սեպտեմբերի 11-ին ադրբեջանական կողմը խափանել է հայկական կողմի հերթական «դիվերսիան», որի արդյունքում ձերբակալվել է հայ «դիվերսանտ» Մանվել Մամիկոնի Սարիբեկյանը:

Իրականում նույն օրը ՀՀ Գեղարքունիքի մարզի Թթուջուր գյուղի բնակիչ, 20-ամյա Մանվել Մամիկոնի Սարիբեկյանը, կորած անասունները փնտրելու նպատակով մեկնել է սահմանամերձ հանդամասերից մեկի ուղղությամբ և շփոթելով ճանապարհն, անցել է ադրբեջանական զորքերի հսկողության տակ գտնվող տարածքը: Ընդ որում, ս.թ. սեպտեմբերի 11-13-ը նշված տարածքում տիրել է խիտ մառախլապատ եղանակ:

Հարկ է նշել, որ ադրբեջանական կայք էջերի տարածած հաղորդագրության առաջին իսկ տողերը «բուրում» են ապատեղեկատվությամբ, որը հիմարության արդյունք է: Մասնավորապես, day.az-ում սեպտեմբերի 13-ին, ժամը 18:25-ին լույս է տեսել «На линии соприкосновения армянских и азербайджанских войск задержан армянский диверсант» հաղորդագրության առաջին իսկ տողում նշված է. «Несмотря на то, что в последнее время разведгруппы органов спецслужб Армении пытались совершить на линии соприкосновения провокационные операции, все их попытки были решительно пресечены. Об этом Day.Az сообщили в пресс-службе Минобороны Азербайджана»:

Ուշադրություն դարձրեք, փաստորեն, վերջին շրջանում ԼՂՀ-ի տարածքում ոչ թե ադրբեջանական, այլ հայկական հետախուզական խմբերն են փորձել դիվերսիաներ իրականացնել և բազմաթիվ զոհեր տալով փախուստի դիմել: Այլապես, եթե խոսքը գնում է հայկական դիվերսիոն խմբերի մի շարք փորձերին և ադրբեջանական կողմի «վճռական» և «հերոսական» ջանքերին, ապա ինչո՞ւ այդ մասին նախկինում ադրբեջանական ԶԼՄ-ները տեղեկատվություն չեն տարածել: Բայց, քանի որ նման լրատվությունը տարածել է ԱՀ ՊՆ մամլո ծառայությունն, ապա առկա են մեղմացուցիչ հանգամանքներ` այնտեղ տիրում է լիակատար անմեղսունակություն: Որքան հիշում եմ, դեռևս 2004թ. նույն կառույցը պաշտոնապես հայտնել էր, որ «ադրբեջանական զորքերը ԼՂՀ-ում ազատագրել են երկու գյուղ»: Այնպես որ, ԱՀ ՊՆ-ում տիրող անմեղսունակության վերաբերյալ մեկնաբանություններն ավելորդ են:

Սա դեռ ամենը չէ: Անցնենք խնդրո առարկա հաղորդագրության հաջորդ տողերին. «Так, 11 сентября примерно в 17:00 была пресечена очередная попытка диверсионной группы ВС Армении перейти линию фронта. Несмотря на то, что диверсанты, не сумевшие довести свое дело до конца, стали убегать, один из них был задержан. Им оказался разведчик Манвел Мамиконович Сарыбекян. В ходе допроса стало известно, что попытка армянских военнослужащих вторгнуться на территории, контролируемые Азербайджаном, продиктована заданием, которое им поручили органы спецслужб Армении. В настоящее время выясняются все обстоятельства попытки диверсии»:

Զարմանալի է, բայց փաստ, որ սեպտեմբերի 11-ին կատարված դեպքի մասին ադրբեջանական էլեկտրոնային ԶԼՄ-ները հայտնում են երկու օր անց` սեպտեմբերի 13-ին: Հաստատապես կարող եմ ասել, որ, եթե վերոհիշյալ ապատեղեկատվությունում նշված փաստերի գոնե չնչին իսկ մասը համապատասխաներ իրականությանն, ապա այն ադրբեջանական ԶԼՄ-ներում կհայտնվեր ամենաուշը մի քանի ժամ անց: Ավելին, այդ դեպքում Ադրբեջանում նույնիսկ կենցաղային բնույթի էլեկտրական սարքերը կազդարարեին հայ «դիվերսանտի» կալանավորման մասին: Ուստի, ամենայն հավանականությամբ, ԱՀ ՊՆ-ում և այլ գերատեսչություններում, երկու օր «մտավոր» տիտանական աշխատանքներ են իրականացրել, թե ինչ պիտակ կպցնեն թանձր մառախուղի պատճառով մոլորված, ընդամենը 5-ամյա կրթություն ունեցող հայ հովվին: Երկար-բարակ մտածելուց հետո, հավատարիմ մնալով իրենց պարզունակ ու հիմար ոճին, հայտարարել են, որ Մ.Սարիբեկյանը հայ «հետախույզ» է: Ինչ վերաբերում է Մ.Սարիբեկյանի խոստովանությանն, ապա հաշվի առնելով ադրբեջանական իշխանությունների «մարդասիրական» գործելաոճը, կարելի է եզրակացնել, որ նրան հարցաքննել են համեմատաբար «մեղմաբարո» քննիչներ: Այլապես, վերջինս «կխոստովաներ», որ անդամակցում է «Ալ Քաեդային» կամ նվազագույնը` «Ենի Մուսավաթ» կուսակցությանը:

Կրկին ընթերցողների ուշադրությունն եմ հրավիրում ադրբեջանական քարոզչամեքենայի փնթիության ու անճարակության վրա: Ըստ ադրբեջանական «կուռ» տրամաբանության, ստացվում է, որ հայկական «դիվերսիոն խումբը» պարզապես երթային քայլով փորձել է անցնել ԱՀ տարածք, բայց նկատվել է ու փախուստի դիմել: Միայն թե, Մ.Սարիբեկյանը լավ վազորդ չի եղել ու ձերբակալվել է ադրբեջանցի զինվորների կողմից: Այս փաստը թողնում եմ ռազմական փորձագետների հայեցողությանը: Սակայն, տարրական տրամաբանությունը հուշում է, որ ավելի անհեթեթ վարկած հնարավոր չէ առաջ քաշել: Եվս մի փոքր «մանրուք». ադրբեջանական լրատվամիջոցները բավարարվել են միայն լղոզված ու անորոշ արտահայտությամբ. «Арестованный Манвел Мамиконович Сарыбекян имел при себе специальное снаряжение, имеющее отношение к разведывательной деятельности»: Ինչպես հայտնի է, հովիվներն իրենց մոտ ունենում են գավազան և որսորդական հրացան: Ակնհայտ է, որ Մ.Սարիբեկյանի մոտ նույնիսկ որսորդական հրացան էլ չի եղել, հակառակ դեպքում ադրբեջանցիներն այն կներկայացնեին, որպես «Զանգվածային ոչնչացման զենք»: Իսկ թե ինչ է նշանակում «Специальное снаряжение, имеющее отношение к разведывательной деятельности» եզրույթը, կարծում եմ, որ այն ծիծաղ կառաջացնի ռազմական փորձագետների շրջանում: Միայն նշեմ, որ ցանկացած հետախույզ, թշնամու տարածք ներթափանցելու ընթացքում, բացի «Специальное снаряжение, имеющее отношение к разведывательной деятельности»-ից, կրում է զենք: Մնում է եզրակացնել, որ այդ «հատուկ սարքավորումների» դերում հանդես է եկել Մ.Սարիբեկյանի հովվական գավազանը: Ահա այստեղ է ի հայտ գալիս ադրբեջանական քարոզչամեքենայի խղճուկ ու անօգնական վիճակը:

Բայց պատկերը թերի կլիներ, եթե չմեջբերեի, պետպատվերով հայրենասեր, նշանավոր պրիմատ Ռիզվան Հուսեյնովի մեկնաբանությունը. «Задержанный армянский диверсант Манвел Мамиконович Сарыбекян имел при себе специальные принадлежности разведчика. В результате допросов Сарыбекяна стало ясно, что диверсионная группа проникла по заданию спецслужб Армении через линию фронта на территорию, контролируемую Азербайджаном с целью совершения диверсий»: Որքան ինձ հայտնի է, հատկապես դիվերսանտի մոտ պետք է հայտնաբերվի զենք, զինամթերք և պայթուցիչ նյութեր: Այդ մասին, Ռ.Հուսեյնովը չի նշել: Ավելին, նույնիս խիստ սահմանափակ մտահորիզոնի տեր Ռ.Հուսեյնովն է հասկացել, որ սա հապճեպ և շատ վատ «թխված» ապատեղեկատվություն է: Եվ պատահական չէ, որ նա վերջում նշել է. «В данный момент расследуются все детали предполагаемой армянской диверсии»:

Հ.Գ. Ադրբեջանական ապատեղեկատվությունն ընթերցելիս միանգամից հիշեցի խորհրդային հայտնի «Հովիվն ու խոզապահուհին» ֆիլմը, որում քարոզվում էր «դասակարգային» սերը: Որոշակի զուգահեռներ անցկացնելով` որոշեցի հոդվածը վերնագրել հենց այս ոգով, քանզի գերեվարվածն իրոք հովիվ է, իսկ ադրբեջանական քարոզչամեքենան իր բնույթով խոզապահուհի է, որի արգասիքներն ունեն խոզանոցին բնորոշ «բույր»:

Կոնստանտին ԱԶԱՐՅԱՆ

Հայաստանը պետք է ապահովի իր անվտանգությունը

Voskanapat — Thu, 19 Aug 2010 13:13:56 GMT

Հարցազրույց «Ոսկանապատ» վերլուծական կենտրոնի ղեկավար, քաղաքագետ ԼԵՎՈՆ ՄԵԼԻՔ-ՇԱՀՆԱԶԱՐՅԱՆԻ հետ:

-Պարոն Մելիք-Շահնազարյան, ոմանք այսօր հայտարարում են, թե Ռուսաստանի հետ Հայաստանի ռազմաքաղաքական համագործակցությունը խաթարում է մեր երկրի անկախությունը: Համամի՞տ եք այդ կարծիքին:

-Նախ արձանագրենք, որ այսօր Հայաստան է ժամանում ոչ միայն Ռուսաստանի Դաշնության նախագահ Դմիտրի Մեդվեդեւը, այլեւ ՀԱՊԿ անդամ մյուս երկրների ղեկավարները: Բացառությամբ, իհարկե, Ուզբեկստանի նախագահի, քանի որ Իսլամ Կարիմովը անկայուն քաղաքական գործիչ է եւ միշտ հետեւում է, թե քամին որ կողմից է փչում: Հաշվի առնենք, որ վաղը մեր երկրում գումարվելու է ՀԱՊԿ ղեկավարների գագաթաժողով, որի ժամանակ քննարկվելու են ռազմավարական կարեւորագույն հարցեր: ՌԴ նախագահը նախեւառաջ այս միջոցառմանը մասնակցելու համար է ժամանում Երեւան:

Համաձայն չեմ այն մեկնաբանություններին, թե նա գալիս է պարզելու Հայաստանի աշխարհաքաղաքական կողմնորոշումը: Նման հարցեր պարզելու համար դեմ առ դեմ նստելը անպայման չէ: Պետության կողմնորոշումները որոշվում են կատարած իրական քայլերով, ոչ թե առանձնազրույցների ժամանակ: Խոսքով կարելի է խաբել, գործունեությամբ` ոչ:

Հայաստանի աշխարհաքաղաքական դիրքորոշումները հստակ են ու անփոփոխ: ՀԱՊԿ-ում մեր երկիրն ունի իր կայուն դերը: Գյումրիում տեղակայված ռուսական ռազմակայանի նշանակությունը եւս անչափ կարեւոր է: Անկեղծորեն չեմ հասկանում այս ռազմակայանի գործունեությունը երկարաձգելու շուրջ հնչող հիստերիկ հայտարարությունները:

Գյումրիի ռազմակայանի գործունեության պայմանագրային ժամկետը լրանում է տասը տարի հետո եւ կողմերը կարող են այն երկարաձգել եւս հինգ տարով: Նույն փաստաթուղթը նաեւ հնարավորություն է տալիս խզել պայմանագիրը, այդ մասին վեց ամիս առաջ տեղեկացնելուց հետո: Եթե հիմա կողմերը որոշել են չսպասել եւս տասը կամ տասնհինգ տարի, այլ հիմա են նպատակահարմար համարում երկարաձգել ռազմաքաղաքական համագործակցության ժամկետները, ուրեմն նրանց հարաբերություններում ամեն ինչ կարգին է, եւ փոխգործակցությունը ծառայում է երկու երկրների շահերին:

-Ո՞րն է Գյումրիի ռուսական ռազմական հենակետի գործունեությունը երկարաձգելու ռազմավարական ու քաղաքական նշանակությունը:

-Երբ Հայաստանը համարի, որ Գյումրիի ռազմակայանը չի ծառայում իր նպատակին կամ չի բավարարում իր պահանջները, միշտ էլ կարող է հայտարարել այդ մասին ու վեց ամիս հետո դադարեցնել համագործակցությունը: Մինչդեռ հիմա Հայաստանը եւ Ռուսաստանը համագործակցության առավել հեռանկարային ծրագրեր են նախագծում, քանի որ տարածաշրջանում աշխարհաքաղաքական իրավիճակը աննախադեպ լարված է:

Չի բացառվում, որ հենց վաղը Ադրբեջանը ագրեսիա ձեռնարկի Լեռնային Ղարաբաղի դեմ, իսկ եթե պատերազմ բռնկվի, ապա կներգրավվի նաեւ Հայաստանը: Նույնքան հնարավոր է ԱՄՆ-ն ու Իսրայելը հարձակվեն Իրանի վրա, իսկ եթե տարածաշրջանում ուժերի նման բախում լինի, ապա մենք չենք կարող հանգիստ ապրել: Ռուսաստան-Վրաստան պատերազմական հակամարտությունը եւս կարող է կրկնվել:

Այս իրավիճակում Հայաստանը չի կարող պետական ու ազգային անվտանգություն ապահովող քայլերից ձեռնպահ մնալ: Գյումրիի ռազմակայանի գործունեության մեջ, նոր համաձայնագիր ստորագրելուց հետո, ընդամենը երկու կետ է փոխվելու:

Ըստ այդմ, եթե մինչ այսօր ռուսական ստորաբաժանումները պահպանում էին միայն Թուրքիայի հետ Հայաստանի ունեցած սահմանը, ապա Հայաստանի առաջարկով նրանք մասնակցելու են ողջ պետական սահմանը պահպանելու գործողություններին: Հետեւաբար համատեղ ուժերով հսկվելու է նաեւ Վրաստանի ու Ադրբեջանի հետ սահմանագիծը: Առանց ռուսական գործընկերության հայկական ուժերը պահպանելու են միայն ԼՂՀ-Ադրբեջան սահմանը:

Իսկ դա ուղղակիորեն նշանակում է, որ եթե Ադրբեջանը Արցախի նկատմամբ փորձի ագրեսիա իրականացնել, կամ փորձի հարձակվել Նախիջեւանի կողմից, ապա կխախտի ՀԱՊԿ անդամ պետության սահմանները, եւ ՀԱՊԿ-ը պարտավոր է լինելու միասնական ուժերով պաշտպանել իր դաշնակցին: Հետեւաբար Ռուսաստանի մասնակցությունը այդ գործողություններին անխուսափելի է դառնում:

Այլ կերպ` ուղղակի անհնարին է, որ Ադրբեջանը հարձակվի Հայաստանի կամ Արցախի վրա: Հայկական ողջ զինուժը մենք այս պայմաններում հնարավորություն ենք ստանում տեղակայել արեւելյան` դեպի Թուրան ուղղության վրա, ինչը Ադրբեջանին զրկում է արդյունավետ դիմադրելու նույնիսկ փոքր հնարավորությունից:

Համաձայնագիրը նաեւ նախատեսում է հստակ ու սահմանափակ ժամանակահատվածում` մինչեւ 2014 թվականը, Գյումրիի ռազմակայանը վերազինել արդիական համաչափ զինտեխնիկայով: Իսկ սա նշանակում է, որ նորագույն զինատեսակները ճանապարհին են, ու մենք այն ստանալուց հետո մեր ռազմավարական գործընկերոջ աջակցությամբ ապահովում ենք մեր երկրի ու ժողովրդի անվտանգ ապագան:

Անպատասխանատու եմ համարում այն մարդկանց հայտարարությունները, ովքեր ազատամարտի ժամանակ Արցախում չեն եղել, խրամատներում չեն քնել ու ոջիլ չեն կերակրել, ցավ ու կորուստ չեն տեսել, այդ ամենից հետո էլ մի օր հայկական բանակում չեն ծառայել, բայց հիմա ապահով սենյակում նստած հոխորտում են, թե Հայաստանը միայնակ կարող է այս ամենը ապահովել:

Աշխարհում հիմա ոչ մի պետություն չի կարող միայնակ իր անվտանգությունն ապահովել: Գերտերություն համարվող ԱՄՆ-ը աղքատ Աֆղանստանի հետ պատերազմ սկսեց ու անմիջապես էլ ստիպված եղավ բոլոր երկրներին աղաչել, որ գոնե 40-50 հոգիանոց ստորաբաժանումներ ուղարկեն` իրեն օգնելու:

Հայաստանը այսօր էլ անհրաժեշտ զինվածություն ունեցող պետություն է: Նախագահ Սերժ Սարգսյանը հենց այնպես չհայտարարեց, որ մենք ունենք զենք, որը գնելու համար Ադրբեջանը տարիներ շարունակ ապարդյուն ջանքեր է գործադրում: Ադրբեջանը մեզ գերազանցում է բացառապես օդուժով` ինքնաթիռների քանակով, բայց մենք ունենք հոյակապ հակաօդային պաշտպանություն:

Պատերազմի սկզբում` 91-ի աշնանը, ադրբեջանական զինուժը հայկականին գերազանցում էր 96 անգամ: Մենք ինքնաթիռներ ու ուղղաթիռներ ընդհանրապես չունեինք, զինված էինք որսորդական հրացաններով ու պարսատիկներով: 94-ի մայիսին, երբ զինադադար կնքվեց, մեր սպառազինությունը գերազանցում էր ադրբեջանականին:

-Օրերս Թուրքիայի հետ կնքած համալիր փոխհամագործակցության պայմանագրով Ադրբեջանը կարո՞ղ է փոխել ուժերի հարաբերակցությունը:

-Նախ պարզենք Ադրբեջանին C-300 վաճառելու ասեկոսեն: Աղբյուրը ՙՎեդոմոստի՚ ռուսական թերթն է, որը երբեք հայ-ադրբեջանական թեմաներով չի հետաքրքրվել ու հիմա ռազմական գործարանից տեղեկատվական արտահոսք է հրապարակում:

Այս լուրին դժվար է հավատալ, բայց եթե ենթադրենք, որ այդպես է, ապա նշանակում է, որ Ռուսաստանը Հայաստան է բերում C-400: Առանց C-300-ի Ադրբեջանը վատ վիճակում է, բայց C-300-ով նա ավելի վատթարացնում է իր դրությունը: C-300-ը երկիր-երկինք կայանք է, որ ստեղծվել է թշնամու օդուժն ու բալիստիկ հրթիռները չեզոքացնելու համար: Հայաստանը ոչ մեկը, ոչ էլ մյուսը գրեթե չունի, իսկ ՙԳրադի՚ կամ ՙՍմերչի՚ համազարկերից C-300-ով անհնար է պաշտպանվել:

C-400-ը, որ մենք կստանանք նրանց սպառազինվելու դեպքում, երկիր-երկիր կայանք է, որ հնարավորություն կտա ոչնչացնել ոչ միայն ադրբեջանական ինքնաթիռները, այլեւ ցանկացած վերգետնյա թիրախ:

Թուրքիայի հետ ռազմական համագործակցության միջոցով Ադրբեջանը իրավիճակը չի կարող փրկել: Կարծում եմ, այս երկու պետությունների փոխհարաբերություններում արդեն Ադրբեջանն ավելի մեծ դեր ունի, քան Թուրքիան` պոչն է շնով խաղում: Թուրքական իշխանությունները շատ մեծ կախվածություն ունեն Ադրբեջանից: Ադրբեջանը մեծ ազդեցություն ունի թուրքական քրդերի, ադրբեջանցի ջաֆարիթների բազմաքանակ համայնքների վրա:

Թուրքիան դեռ մի քանի ամիս առաջ ուրախ կլիներ Հայաստանի հետ ստորագրել սահմաններին կամ Հայոց ցեղասպանությանը վերաբերող ցանկացած պայմանագիր: Ադրբեջանը հիմա թույլ չի տա դա անել: Էրդողանը Ադրբեջանի մեջլիսում ստիպված էր մորով երդվել, որ չի դավաճանելու ՙփոքր եղբոր՚ շահերը, այլապես կկորցներ իշխանությունը:

Օրերս ստորագրվածը թուրք-ադրբեջանական համագործակցության մասին 258-րդ փաստաթուղթն է: Եթե նման եւս հինգ տասնյակ փաստաթղթեր էլ ստորագրվեն, միեւնույն է, Թուրքիան ոչ մի հնարավորություն չի ունենա Ադրբեջանին սատարել պատերազմական գործողությունների ժամանակ, քանի որ Թուրքիան ՆԱՏՕ-ի անդամ երկիր է եւ նման հրահանգ կարող է ստանալ միայն ՆԱՏՕ-ից: Հակառակ դեպքում Թուրքիան պետք է դուրս գա ՆԱՏՕ-ից, իսկ դա կլինի բոլորովին այլ, վատ զինված ու թույլ Թուրքիա:

Արցախի ազատամարտի ժամանակ Թուրքիան Ադրբեջանին զենքով, զորքով ու խորհրդականներով օգնելու ձեւը գտել էր, բայց դա էլ արդյունք չունեցավ:

ԳԵՎՈՐԳ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ

Հայոց Աշխարհ օրաթերթ

Ոչ արևելք ոչ արևմուտք

Voskanapat — Wed, 02 Jun 2010 08:50:45 GMT

«Հիվանդ, դժբախտ ժողովուրդ, որ մինչև այժմ երկու առաքինություն է ունեցել՝ իր դժբախտությունները վերագրել արտաքին պատճառների և փրկությունը հուսալ արտաքին
ուժերից»։
Գարեգին Նժդեհ

Լիբերալիզմի գաղափարախոսությունը քաղաքացիական հասարակարգր դիտում է որպես կարևորագույն նախանշան դեմոկրատիայի գոյության, ինչպես պարտադիր պայման հասարակության դեմոկրատացման և ավելին, անգամ որպես ֆենոմեն միայն արևմտյան քաղաքակրթության, արևմտյան պատմամշակութային տիպի, որը տարբեր¬վում է արևմտյան քաղաքական տրադիցիաներով՝ արևելքից։ «(Քաղաքացիական հասարակարգ)–ը հանդիսանում է որպես միջանկյալ ինստիտուտ ընտանիքների և քաղաքական ինստիտուտների միջև, պետության շրջանակների մեջ։ Հեգել. 1837թ.»։ Այնուամենայնիվ Վենեցիականներր ինչպես լիբերալիզմի կազմակերպիչներ, տարածելով գիտնական՝ Ադամ Մմիթի լիբերալիզմի գաղափարները, կայացրեցին օլիգարխիական ռեժիմը Անգլիայում։ «Վենեցիական կոնսպիրոլոգիական տարբերակով օլիգարխիան 16-րդ դարի վերջ` դա ֆինանսական օլիգարխիաներ ըստ սխեմայի Կարֆագեն - Վենեցիա–ՀոԱանդիա-Անգլիա»։ Սակայն արևմտյան աշխարհում արդեն իսկ սկսված կրիզիսը պարզորոշ ցույց տվեց, որ «Ֆորմալ» վիճակը դեմոկրատիայի` միայն առկա «ինստիտուցիոնալ» դեմոկրատացման հետագա գործընթացն իրականացնող ուժը, ընդհանուր առմամբ անբավարար է։

Ռադիկալ լիբերալիզմը, իր ունիվերսալիզմով, «Սոցիալական ստանդարտիզացիա»–ով և հատկապես պատմության մեջ նախադեպը չունեցած մարդու օտարացմամբ հասարակությունից, ստեղծեց աշխարհահայացքային և հստակ քաղաքական փակուղի ինքն իր առջև, ինչպես նաև գաղափարական և հասարակական առումներով։ Ռադիկալ լիբերալիզմը այլևս վերածվել է մի կողմից տիպիկ գիտական խնդրի, որն ունի վերաիմաստավորման կարիք նրա պերսպեկտիվների, իսկ մյուս կողմից էլ խորհրդի լուրջ պահանջ` ինչպես դուրս գալ փակուղուց։ Իսկ փակուղին ներկա վիճակում չի սահմանափակվում միայն փիլիսոփայաքաղաքական շրջանակներով։

Ռադիկալ լիբերալիզմը կամ լիբերալ տոտալիտարիզմը ոչնչացնելով ավելի քան կոնսերվատիվ և կամ հանրապետական-քաղաքական արժեքները, որը վերաբերվում է ընտանեկան տրադիցիաներին, եկող սերնդի դաստիարակությանն ու ընդհանրապես կրթական համակարգին, քաղաքացու հետաքրքրասիրությանն ու նրա ակտիվ մասնակցությանը հասարակական գործընթացներին և խնդիրներին, սովորույթների ու բարքերի գիտակցմանը, աշխատանքի ու գործի հանդեպ հարաբերությանը ինչպես արժանապատիվ մարդու և Ասպետական-Հայրենասիրական զգացումներին, այլևս վերածել է լիբերալ համակարգը անիրատեսական և ապակայուն համակարգի։

Կոսմոպոլիտիզմի գաղափարը ունակ է ստեղծելու պետություն և բավականաչափ հզոր պետություն։ Կոսմոպոլիտիզմի գաղափարը ստեղծեց Բյուզանդական իմպերիան, Ավստրոհունգարական իմպերիան, Օսմանական իմպերիան, ԱՄՆ-ը, Բրազիլիան, Խորհրդային Միությունը, Հնդկաստանը և մի շարք փոքր պետություններ` ինչպիսիք են Վենեցիան և այլն։ Մինչդեռ կոսմոպոլիտ և հատկապես ունիվերսալ պետություններում առկա ազգերը կամ ռասսաներն ու էթնոսները վերածվում են տվյալ պետության գաղափարների պատանդի, այդ պետության ֆունկցիայի պատանդի։ Այդպես եղավ Հույների և Ավստրիացիների, Ռուսների ու Անգլոսակսերի հետ։

Ունիվերսալիզմի գաղափարը այսօր առկա է Իսրաելի, Ադրբեջանի, Ղազախստանի, հարավային Աֆրիկայի և մի շարք լիբերո-ամերիկյան պետություններում։ Ներկա պարագային չկա ոչինչ այդտեղ տրադիցիաներից, չկա ոչինչ ազգային միսսիայից։ Մինչդեռ արտաքնապես ամեն ինչ երևում է հենց այդպես։

Այն պետության մեջ, որտեղ ազգը ի վիճակի չէ ղեկավարել սեփական պետությունը և հարց է առաջանում նրա ամբողջականության պահպանման, այդ պահից էլ ի հայտ է գալիս ունիվերսալիզմի գաղափարր։ Եվ միայն բարձր - հոգևոր ազգին և առաջնակարգ մշակութային ազգին` «Ֆրանսիացիներին և Գերմանացիներին» հաջողվեց պահպանել իրենց պետության ազգային ունիտարիզմը, օգտագործելով ունիվերսալիզմը միայն, որպես ազգերի ասիմիլյացիայի համար։

Հայաստանի Հանրապետությունը այլևս կանգնած է երկրնտրանքի առջև, կամ ընդունել արևմտյան արժեհամակարգը, որը եվրոպական պատմության մեջ մարմնավորում է վերափոխումների, ազատական արժեքների համակարգով և տնտեսական, քաղաքական, գաղափարական մոդեռնիզմով։ Եվ կամ ամբողջությամբ ինտեգրվել արևելյան բևեռին, որը վարում է քաղաքականություն ընդդեմ ազատական գաղափարախոսության և պատմականորեն հակված է պահպանողականության ու պատմական հաջորդականության։
Սակայն մեր ազգի ճակատագիրը՝ մեր կենսակերպի, մշակույթի, ապրելաձևի ու պատմական փորձառության ընդհանուր մեկ հանրագումարի ու ապագայի առաքելությունն է, որը դարերի խորքից բյուրեղացած է մեր ոգու սկահակի մեջ։ Մեզ` Հայերիս համար այդ սկահակը Հոգևոր Հայաստանն է Հայկական բարձրավանդակի արևապսակ շողապատկերներով, ազգային մշակույթի անկրկնելի գանձարանով, Աստվածաորդի Հերոսներով ու ազգային արժեհամակարգով: Այն մեզ հետ է որպես մշտապես ինքնանորոգվող ու հավերժ ապրող Կենաց Ծրագիր:

Հայոց Կնեաց Ծրագիրը հազարամյա դարերի ընթացքում արմատացել է հոգևոր Հայստանում, շունչ է առել մեր հավատի, մեր ոգեղեն ուժի, մեր արարչաստեղծ որդիների միաձույլ ճառագայթներով: Այն իր ծիլերն է տվել համայն մարդկության` ազգերի ու ժողովուրդների զարգացման ու էվոլուցիայի ընթացքի մեջ կրթելով ու հիմնական աղբյուրը լինելով կյանքի գիտության:

Մինչդեռ ներկա ժամանակակից համաշխարհային քաղաքակրթության բոլոր տարրերի քայքայումն ու ոչնչացումը յուրովի պարտադրանքն են մեր ճակատագրի նորից դառնալու բարեկեցության քնի մեջ մրփած հարուստ ազգերի համար մի նոր Նոյան տապանի, մի նոր ուղղեցույցի: Մեզ է տրված առաջինը բացելու նոր ճանապարհը, համյան մարդկության նոր որոկի ստեղծման ու նոր աշխարհայացքի որդեգրումը:

Հայ Ազգային տրադիցիոնալիզմի ու որպես այդպիսին արմատականացված արիածին Հայստանը միայան կարող է ազդեցիկ և խթանիչ ուժը դառնալ, աշխարհի բոլոր մայրցամաքներում բնակվող ժողովրդների նոր վորոկական զարգացման համար: Հայկական կոնսերվատիվ հեղափոխությունը, արիական ոգեղեն կապն ու Հայ արարչական ոգեղեն ուժը, հատկապես եվրասիական տարածաշրջանի շուրջ 200 երկրներում բնակություն հաստատած արիական ծագում ունեցող ազգերի և ժողովուրդների նոր աշխարհայացքի ձևավորման համար կարող է լինել միակ ակունքն ու խթանիչը: Այն մայր աղբյուրն է համայն մարդկության նորացված վերածննդի, մի նոր արարչագեղ դարաշրջանի, նոր աշխարհայացքների և պատմական օրինաչափությանց սկզբունքով էլ այն պետք է սկիզբ առնել իր արարչաստեղծ բնօրրանից ու նրա բնիիկ արարիչներից:

Աշխարհայցքը միայն տեսություն չէ, այն կենսական զգացում է, արարչաստեղծ ցեղ, բնության ֆենոմեն: Ազգը որպես պատմական, սոցիալական սուբեկտ արտահայտություն է ցեղի` որպես նախապատմական աստվածային ֆենոմենի: Ազգը կարող է և պիտի ունենա միայն մեկ ազգային գաղափարախոսություն, այնպես ինչպես, որ նա ունի մեկ ոգի: Ազգային գաղախարախոսությունը ցեղային ոգու ի վերուստ տրված աշխարհընկալումի իմաստավորումն է: Ազգային գաղախարախոսությունը չի ստեղծվում, այլ ընդունվում է, ճանաչվում է միայն ազգի ինքնաճանաչման գերագույն ակտում:
Ժամանակակից Հայաստանի Հանրապետությունը, որպես ազգային պետականություն և որպես ազգ, այլևս պարտավոր է հանդես գալ համաշխարհային հանրությունում, միաժամանակ պահպանելով ազգային-ազատագրկան պայքարի ուղղվածությունն ու ազգային պահպանողական հետաքրքրասիրությունները, հիմնվելով միայն կոնսերվատիվ հեղափոխության, ազգային ֆունդամենտալիզմի և նրա շրջանակներում առկա աշխարհայացքների վրա:

Մենք` Հայերս արարչաստեղծ ազգ ենք և արիական բնարմատն ու ակունքը: Մենք մեր մեջ ազգային գաղափարախոսության համակարգին զուգընթաց ժառանգաբար ներառում ենք նաև արիական` մեր արյունակից ազգերի հետ համատեղ ապրելու և գործելու ի վերուստ տրված կարևորագույն հանգամանքը: Այն մերժում է կրոնական ուղղվածությունների և սոցիալական վիճակների հանգամանքները, հիմնվելով միայան իրար կապող մեր նույնաբան ծագման, մեկ արմատից ստեղծված լինելու իրողությանն ու գերնպատակին ձգտելու հավաքական կամքի դրսևորման հանգամանքին: Հայաստանի ինքնանորոգված վերածնունդը մեր տարածաշրջանում առկա Ռուսների, Իրանացիների, Քրդերի, Հույների, Տաջիկների և մյուս արիական ազգերի համար մի նոր իրողություններ կստեղծի կոնսոլիդարացման, համամիասնականության, ոգեղեն արժեքների ու էթնոարժեհամակրգում:

Մեր ազատամարտը միայն գոյության ու պահպանման, Հայստանի վերամիավորման համար մղված պայքար չէ, այն հանդիսանում է այն գլխավոր օղակը, որը մեզ` Հայ ժողովրդիս կապել է դարերի խորքից եկող ցեղային ոգու արժեքներին: Այն զոհաբերությունները, որոնք կատարվեցին գիտակցաբար, ուղղված էին միայան հանուն մեր տեսակն ազատ ու արժանապատվորեն ապրելու ու հավերժորեն պահպանելու համար ի վերուստ տրված Հայ ոգու խորհուրդը: Մեր տեսակը երբևից է չի խորթանա մեր ազգային ինքնությանը, մեր տեսակին, մեր որոկի բոլոր բարեմասնություններին, ցեղային բարոյականությոնն ու ժառանգորդի մեր տիրական իրավունքին:

Նրանք, ովքեր լավ են հասկանում, որ միայն ցեղի ոգու կրողներին է տրված առաջինը բացելու նոր ճանապարհը, նրանք էլ ընդունելու են կոնսերվատիվ հեղափոխությունն իր նոր ազատագրական պայքարի դրսևորումներով ու Հայ ժողովրդի նոր վորակական փոփոխության, աշխարհայացքի որդեգրման մենաշնորհի իրավունքը: Եվ ուր էլ, որ լինեն նրանք, ինչ էլ որ լինեն նրանք վստահ եմ, որ միշտ էլ ցեղային այս տեսակով կրող են Հայ արարչագեղ ոգու, անպարտելի Հայոց ուժի և մահվան ոգու խորհրդի:

Սա´ է գաղափարական Հայ արարչի կամովին զոհասեղանին բարձրանալու ինքնազոհողության նպատակը ամբողջական ու հարատև ազատամարտի ընթացքում:
Սա´ է մեր պայքարի խորհուրդը:
Սա´ է մեր ազգի միակ տրադիցիոնալ բարձրագույն ձգտումն ու ի վերուստ տրված սրբագույն առաքելությունը:

Արմենակ Մնջոյան

Նախագահ Սերժ Սարգսյանի շնորհավորական ուղերձը Հանրապետության տոնի կապակցությամբ

Voskanapat — Sat, 29 May 2010 10:53:34 GMT

Սիրելի' հայրենակիցներ,

Շնորհավորում եմ բոլորիս Հանրապետության տոնի առթիվ:

92 տարի առաջ, տևական խզումից հետո իր պատմական տարածքի մի փոքր հատվածում հայ ժողովուրդը հռչակեց իր անկախությունը: Ով էր հայը մինչև 1918 թվականի մայիսի 28-ը: Նա զոհ էր, գաղթական, կապիտալիստ, առևտրական, խմբագիր, զորավար, բանաստեղծ, շինական, գիտնական և այլն: Նա ամեն ինչ էր, բայց քաղաքականապես` գրեթե ոչինչ: Մայիսի 28-ին հայը դարձավ պետության քաղաքացի: Գիտակցության նման հեղափոխումը բնականաբար մեկ օրում չի կատարվում: Ասվածի վկայությունն է այն փաստը, որ մեր օրերում էլ կան մարդիկ, ովքեր դեռ չունեն պետության քաղաքացի լինելու գիտակցությունը, չեն զգում դրա ուժն ու պատասխանատվությունը:

Մայիսի 28-ի սխրանքը, իմ համոզմամբ, առաջին հերթին կատարվեց մեր գիտակցության մեջ և սրտերում: Այն նախապատրաստվել ու հասունացել էր դարերի ընթացքում` մեր ժողովրդի անհավասար պայքարով ու դառը փորձով: Վերջապես այն պսակվել էր 1918 թվականի մայիսյան հաղթանակներով, որոնք եկան վերահաստատելու անմարդկային զրկանքներ տեսած ու վերապրած ժողովրդի ապրելու կամքը: Ապրել ազատ, ապրել արժանապատիվ: Ապրել ո'չ թե չմեռնելու, գոյություն քարշ տալու, այլ առաջընթացի համար, ապրել համաշխարհային քաղաքակրթության զարգացմանը համաքայլ:

Սա մի նոր ծննդյան օր էր, ավելի ճիշտ, քաղաքական վերածնունդ, որին, պետք է խոստովանել, մեր հասարակության մեջ պատրաստ էին ո'չ բոլորը: Ոմանք մայիսի 28-ն ընկալեցին որպես մեկուսացում: Բայց հենց այստեղ են մայիսի 28-ի ամենակարևոր դասերը:

Դաս առաջին. ոչ ոք աշխարհում պարտավոր չէ կռվել քեզ համար և քո փոխարեն: Քո ընտանիքի, ազգի, երկրի պաշտպանությունն անձամբ քո գործն է և քո նվիրական պարտքը: Օտար ուժերին ապավինելն ու բոլոր հույսերն այլոց հետ կապելը նշանակում է լինել ոչ իրատես, ի վերջո` կործանվել:

Դաս երկրորդ. ոչ ոք պարտավոր չէ քո փոխարեն հաստատել պետականություն: Իհարկե, երկու դեպքում էլ կարող են լինել դաշնակիցներ, սակայն այդ սխրագործությունները դու պարտավոր ես պատրաստ լինել կատարելու մեն-մենակ:

Դաս երրորդ. պետական կառույցներ ձևավորած ժողովրդի նկատմամբ կարելի է տանել առանձին հաղթանակներ, բայց անհնար է իրականացնել ցեղասպանություն£ Ահա թե ինչու Արևելյան Հայաստանի համար մայիսի 28-ը նոր ծննդյան օր է:

Դաս չորրորդ. հայ ժողովուրդն ի վիճակի է լուծել իր առջև դրված ամենաբարդ, երբեմն անհնար և երևակայական թվացող խնդիրները: Հայ ժողովուրդն ուղղակի անպարտելի է, եթե աշխարհին ներկայանում է միասնական ճակատով: Եթե հայության բոլոր հատվածները, բոլոր խավերն ու քաղաքական ուժերը գործում են համաձայնության, փոխլրացման մթնոլորտում, եթե երկրի ներսում չկա հինգերորդ շարասյուն, մենք անպարտելի ենք:

Դաս հինգերորդ. պետք է հավատալ հայ ժողովրդի ունակություններին, հավատալ նրա կռվելու, կառուցելու, մտածելու, արարելու մեծ հնարավորություններին: Այսօր քչերն են հիշում, թե ինչ հուսահատական տրամադրություն էր իշխում Ղարաքիլիսայում հերոսամարտից ընդամենը մի քանի օր առաջ: Գաղթականության թշվառ տեսարանները խեղճացրել ու բարոյալքել էին նույնիսկ զինվորներին, որոնք արդեն դիմում էին դասալքության: Իսկ հաղթանակից հետո ոմանք չէին հավատում իրենց աչքերին, չէին հավատում, որ իրենք հաղթել են:

Այսօր էլ մեր շուրջ կան մարդիկ, ովքեր չեն հավատում, թե Հայաստանը կարող է ունենալ եվրոպական զարգացած երկրին վայել բարեկեցություն, օրինապահություն, ամենաբարձր չափանիշներին համապատասխանող կրթություն, գիտություն, առողջապահություն, սպորտ և այլն: Մայիսի 28-ը մեզ հուշում է, որ թերահավատությամբ հեռու չես գնա, զոհի, թերարժեքության բարդույթով, աշխարհից խռովածի, բողոքավորի սուգ ու շիվանով հեռու չես գնա, առանց պետական մտածելակերպի, քաղաքացիական պահանջկոտության ու պատրաստակամության, առանց քո երկրի հանդեպ մեծ հավատի հեռու չես գնա:

Իսկ մենք պատրաստվում ենք շատ հեռու գնալ, որովհետև մեր թիկունքում ունենք մայիսի 28, որովհետև շատ հեռվից ենք գալիս:

Կրկին շնորհավորում եմ այս մեծ տոնի կապակցությամբ: Մայիսյան հերոսամարտերի նահատակներն իրենց արյունով են շաղախել մեր երկրի հիմնաքարերը: Երկիր, որ կոչվեց Հայաստանի Հանրապետություն և մեզ տվեց անձնագիր` բառի ուղղակի և փոխաբերական իմաստով: Մաղթում եմ բոլորիս խաղաղություն, հաջողություն, որ մենք բարեբախտություն ունենանք այսուհետ դարեր շարունակ հպարտությամբ ու արժանապատվությամբ կրելու այդ անձնագիրը:

Կեցցե' Հայաստանի Հանրապետությունը, եւ փա'ռք հայ ժողովրդին: